The Hidden Letter

CHAPTER 1

I slowly opened my eyes, puting ceiling lang ang nakita ko.. tumingala pa ako. Nakakita ako ng krus..

“Where am i?” nasabi ko..

pinilit kong bumangon.. pero may pumasok na Doktor..

“Don’t force yourself.. your not well yet..” bungad ng gwapong doktor..

“Who are you?” nakaismid kong tanong sa kanya.

“Im Doctor Mendez.. wag ka munang bumangon”

I slowly laid down again..

bigla akong napabalikwas..

“a.. asan si CJ?!”

hindi sumagot ang doktor..

“where’s CJ? bat ayaw mong sumagot?!”

“hindi ko alam king san xa dinala ng pamilya nya..”

san dinala? bakit kaya? ilalayo naba nila sakin si CJ?

“is he ok?!”

“better ask your parents Mylene..”

pumasok si Daddy..

“dad! where’s CJ?!”

“sa wake..”

“ba.. bakit?!” i started to cry bitterly..

“calm down hija.. hindi yan mabuti sayo..”

after kong makakain at makainom ng tubig, kinwento na sakin ni Papa ang nangyari samin pagkatapos ng motor accident namin ni CJ..

2 days ago.. we decided ni CJ na mag-motor.. mag-stroll. because it’s our 11th Monthsary.. we pass through Sta. Bernadette bridge,. paglagpas namin.. tatlong loko-loko ang humabol samin kaedad lang namin.. CJ drived as fast as he could.. kaaway ata nya yun.. humarurot kami ng sobra.. hanggang sa makarating kami sa susunod na Bridge, ang naalala ko lang bumangga kami ni CJ sa harang ng Bridge, nahulog kami sa ilog.. sa bilis kais ng takbo namin kaya hindi na mapigil..

un lang ang naalala ko..

at ngayon, nagising nalang ako na andito na ako.. sa Ospital.

“Dad what happened?” naiiyak kong tanong kay Papa.

“Mylene.. CJ died on the accident..” he answered unconciously..

“ke..kelan pa?”

“we found his body 1 day pagkatapos nyong mahulog sa Bridge..” nag-aalangang sagot ni Papa.

“ayoko..ayoko..!” i cried even harder, hindi ko matanggap na wala na si CJ.. si CJ na sobrang pinahalagahan ko.

“hija..”

Dad tried to comfort me.. pero huli na. kahit anong gawin nya, hindi na bubuti ang pakiramdam ko.

“i want to see him.. i want to see him!.”

pinilit ko paring bumangon..

kumuha sila ng wheelchair dahil hindi ko pa kayang tumayo.. dahil na rin sa paghampas ng left leg ko sa sahig ng ilog.. dahil mataas ang pinagbagsakan namin..

i finally saw him.. sa wake.

lumapit ako.. walang bumabagsak na luha sa mga mata ko, dahil parang ayaw tanggapin ng sarili ko na lalapit ako ngayon sa coffin ng minamahal ko.

nang makita kong siya nga ang nakahimlay don.. umiyak na ako na parang naghahabol ako ng hininga..

“CJ.. CJ!”

lumapit ang papa nya.. pinapaupo ako sa upuan..

“Tito.. im sorry..”

“No one blames you anak..”

“but.. ako pa ang kasama nya..”

“masaya kami kasi he passed away na kasama ka..”

ang tagal kong nakatitig sa coffin nya.. pero hindi sa muka nya.
hindi ko sya kayang makita.. ayoko.

after 2 hours umuwi na kami nila Papa.

parang lumulutang ako..
natulog ako na parang gising parin.. bumabalik balik sakin ung muka ni CJ habang sinasabi nya na kumapit ako sa kanya..

ang tangi kong naiisip..

i must follow him..

CHAPTER 2

and that tragic moment ended..

nagising ako kinabukasan..

agad agad.. libing na ni CJ.

that burial is very emotional..

the priest said na ang kamatayan ay hindi isang katapusan.. kundi isang simula para sa mga nagmamahal kay CJ.

then i realized na.. oo nga naman. hindi dapat kay CJ umikot lang ang buhay ko. coz im sure na he’s happy.. kahit san man xa..

lumpias ang Valentine’s Day na hindi ko kasama si CJ.. ang sad.

i just keep on reading his letter..
nung nililigawan palang nya ako..

nung 1st monthsary..
ung 1st teddy bear na gift nya sakin..
mga pictures namin..

well then Mylene..

Life must go on..

move-on daw ika nga..

—————————————–

mabilis na lumipas ang mga buwan..

parang isang araw lang ang summer para sakin..

kasi enrollment nanaman..

ang daming requirements sa college..

nakakaasar pumila ng mahaba..

naalala ko tuloy ung pila nung enrollment nung 4th year ako.. kasabay ko si CJ.

“Mylene Salazar..!” sigaw ng babae sa window 2

“Po?”

“ikaw na next..”

“salamat poh..”

Physical Examination.. bakit kasi may ganito pa?

buti nalang medyo matiyaga ako pumila don, kahit super nakakarindi ung mga babaeng katabi ko. ang iingay.

Start na ng Klase sa June 8..

i have 3 weeks pa para mag-prepare.

——————————-

“Mylene.. wake up!” my mom said.

“why?” medyo naasar ako kay Mommy.. ang aga aga mang-gising.

“it’s your first day sa school.. actually, tanghali na kita nagising..”

“o.. oo nga pala..”

i jumped down on my bed ang start fixing myself.. after 1 hour. Ready na ako..

first day of classes.. medyo nanibago ako sa surroundings..

ang daming tao.. jologs pa.

pumasok ako sa first subject ko.. pinagtitinginan pa ako..
mga insecure talaga.. hay naku.
parang ngayon lang nakakita ng tao..

nasa first line ako nakaupo.
9:00 ng umaga ang subject ko..
pero 9:20 na wala paring teacher..

my God naman! pati teacher wlang disiplina..

“Im sorry Class.. nag-time in pa kasi ako..” bungad ng teacher ko na mukang tinakbo pa ata mula World War 2 hanggang sa kasalukuyang panahon..

sa wakas.. dumating ka rin.

“ok.. Introduce yourself first..” sabi ng teacher ko.

He’s looking straight at me..

“Me?”

“yes, you Miss..”

tumayo ako ng walang kieme.. pakialam ko ba sa nagbubulungan jan sa likod ko.

tumingin muna ako sa lahat ng muka ng mga kaklase ko.. mas matagal ko lang tinitigan ung mga nasa likod kong babae na uber daldal.

then, i start introducing myself..

“Hi.. Im Mylene Salazar. im 17 years old.. from Trinity University of Asia.. sana maging close tayong lahat. thank you..”

“from Trinity?” sabi ng teacher ko sakin.

“yes sir..”

“good school..”

“thank you sir..”

ayan.. nanahimik tuloy ang mga babae sa likod ko..

natapos na silang lahat magpakilala.. boring.
yun at yon..
mukang pare-pareho ata sila ng school na tinapusan..

yumuko ako sa upuan ko.. dahil umalis sandali ang teacher..

may nakapa akong papel sa ilalim ng upuan..

nakuu..! pati ba naman dito may mga nakasiksik na dumi??!

mukang maayos ang pagkakatupi ng papel..

wow huh..

curious tuloy ako..

i slowly opened na paper..

may nakasulat..

[ Hi.. ]

huh? may sapak ang naglagay nito ahh…

hindi ko pinansin ang papel.. pero binalik ko ulit sa dati nitong kinalalagyan..

kinabukasan..

ewan ko ba kung bakit talagang curious ako..

binuksan ko ulit ung papel..

may bagong nakalagay..

Bakit ayaw mong sagutin? alam kong nakita mo ung papel kahapon..

huh?

bat alam niya na nakita ko ung papel..?

CHAPTER 3

gulat na gulat akong tumingin sa paligid..

naku.! baka andito yon..!

baka meron xang spyglass at inaabangan ang bawat kilos ko..! oh hinde!

gusto ko pang mabuhay Lord!

“Miss ok ka lang?” sabi ng isang cute na babae..

muntik na akong mahulog sa kinauupuan ko.. di man lang kasi nagparamdam na may tao pala..

“xe.. xempre naman.. nakakagulat ka naman..”

“muka kasing worried na worried ka habang nakatingin sa papel..”

bigla kong tinago ang basurang papel..

“wa.. wala to.. wala toh..”

“by the way Im Marian Alonzo..”

“uh.. Mylene Salazar..” nag shake hands kami..

“bago ka lang ba dito?” tanong nya sakin..

“oo.. from Trinity ako..”

“talaga? Taft lang school naten diba?!”

“panong..?”

“im from La Salle.. bago lang din ako dito.. “

“talaga? nice naman! yaman aa.. may makakasama na ko..”

“oo nga ehh.. ako ren kasi walang makasama.. ahh.. i notice na pinagbubulungan ka rito..”

“ako? ewan ko sa kanila.. cguro dahil galing ako sa Trinity..”

“oo nga siguro..”

“pero pag nalaman nilang galing ka ng La Salle.. mas malakas career mo.”

“sana nga..”

“sana nga??”

“oo para instant Fame diba?”

“o.. oo nga noh? haha!”

ang bilis kong nakapalgayan ng loob si Marian.. and daldal nya kasi.. at ang bait pa.

Lunch na..

umalis sandali si Marian.. i decided to open the Letter again.

naisip kong sagutin ang Letter..

[ Who are you? pano mo nalaman na inignore ko ung letter yesterday? ]

siniksik ko ulit ito sa gilid ng upuan..

sakto dumating si Marian.. whew!

buti di nya nakita..

nakauwi na ako sa bahay..

pero talagang curious ako sa Letter..

sino kaya un?
lalake kaya yun?
babae?
pano nya nalaman ung kahapon?

kinabukasan.. yellow na colored papaer na ang nakalagay sa upuan..

[ Hindi na mahalaga kung sino ako.. makikilala mo rin naman ako ehh.. nakita kita nung enrollment palang.. ]

dali-dali kong sinagutan ang letter..

[ But.. pano mo nalaman ang room ko? lalaki kaba? ]

gustong gusto ko na sana xang makita kung sino man xa..

minabuti kong ayusin ang kilos ko..

kasi baka nakatingin na pala xa.. magmuka akong tanga..

umaarte ako na parang walang bumabagabag sakin..

CHAPTER 4

kinabukasan..
wala maxadong naging klase..
open kasi ang screening para sa mga sports..
uhmm.. sali kea ako?

since nasa School Archers ako last year..
patulan ko na to..

pumunta ako sa lawn..

uh.. walang tao..

nakow! solo ko ang moment! pasok na ko!

ng biglang..

“papasok kaba sa Archery?” tanong ng isang lalaki..

“opo.. sana..”

“hindi dito ang venue.. sa Auditorium na..”

“ahh ok.. tnx sa info.. bye.”

“ur welcome..”

then i left the guy..

pagpasok ko sa Audi..

whoaaahh!!!

ang rameng tao!

naku! kala ko pa naman ako lang…

“wala na bang sasali?” sigaw ng isang professor..

“a.. ako poh..” sigaw ko.. napatingin pa sakin ung mga tao.. naiingit pa.

“miss ganito lang.. stretch mo lang ung arms mo.. then..” turo ng lalaki.

“im sorry to interrupt you.. but.. i know what to do.. ” ang sungit ko..

“uh.. im sorry..”

turo-turo pa ksi.. di muna nagtatanong. napahiya ka tuloy..

i strectch out my arms start targeting the red center..

then.. release!

shoot! bullseye!

yeah! bangis!

diretso ako sa upuan.. umupo.. ang hangin ko pa nga ehh..

lumapit ang professor..

“san ka galing school?”

“ahh sir.. TUA poh..”

“naglalaro kana dun ng Archery noh?”

“yes sir.. “

“good.. ngayon.. may bago na akong bata..”

bata? bata batuta..? mag-isa ka sir..

pagkatapos ko pumunta sa Audi.. dumiretso ako sa Canteen ng biglang..

“MyLene! Mylene!” salubong ni Marian..

“bat? may away? “

“wala noh! natanggap ako sa Dance Troupe! yes! yes!”

“oh? congratzz! yes hhuh?! dancer na xa..”

“ikaw nman? anong event sinalihan mo?”

“Archery..”

“huwaw! bigtime kana ahh! “

“gaga! tara.. kain muna tayo..”

“we.. wait lang. punta muna tayo sa room may naiwan ako.. please?”

“oh cge cge.. basta balik tayo dito ahh?”

“oo cge.. basta samahan mo lng ako..”

then pumunta kami sa room….

umupo ako sa upuan ko..

naalala ko ung sulat..
“oo nga pala..!” nasabi ko sa sarili ko..

pagtingin ko.. may reply na..

[ susulat ba ako sayo kung babae ako? haha! xempre guy ako noh.. ]

P.S.

[ Nice shot.. bullseye ahh. ]

kalalagay lang nya ng sulat! my god!

cnu kabang talaga?

dali-dali akong tumakbo sa corridor..

walang tao na pwedeng paghinalaan..

argghh! naaasar na ako!

ano ba toh?? stalker na ewan??!

heller?! di nmn akong maimpluwensyang tao para padalhan araw-araw ng sulat!

i don’t even know this guy!

i replied on his letter..

[ pwede bang sa txt nalang tayo mag-usap?! kasi medyo nahihirapan akong araw-araw ehh..pls?
here's my digits.. 0926259**** ]

the umalis ako ng room..

i know na after cguro 1 hour.. my reply na xa..

bumalik ako..

pero wala pang reply..

ng biglang..

*toot*!

tumunog ang celfone ko..

“hi..”

“hu u?”

“im the one who wrote the letter..”

“so.. it’s you..”

“yeah.. it’s me..”

“cnu kaba?”

“i can’t tell you..”

“bakit naman?”

“im just waiting for the right time..”

“right time? bakit?”

“na-meet mo na ako once..”

“talagA? i can’t remember..”

“ako ung nagturo sayo kung san ba ung screening ng Archery..”

“OMG! ikaw ba un?? but.. i can remember ur face.. sana pala tiningnan kita..”

“shoot! buti nalang..!”

“by the way.. bakit ka nga pala sumusulat sakin?”

“wala lang..”

“wala lang? pwede ba un??”

“haha! maxado ka namang mabilis mylene! makikilala mo rin naman ako..”

“but.. kelan kita makikilala?”

*toot* toot* CHECK OPERATOR SERVICES!

huwaw!

ganda ng timing mo Globe ahh!

ngayon pang malapit na..

i slowly put down my cp..

at umuwi na ako.. ayoko na dito sa school..

pagpasok ko sa gate sinalubong ako ni Mama..

nakapagtataka.. sa gate na ako sinalubong..

“Mylene.. wat date’s today?!”

“uhmm..” nagisip muna ako.. pumasok ako ng school na di ko alam ang date..

“hah! 05 ngayon! Monthsary namin ni CJ at… ngayon ung date na na… ” naalala ko nanaman si CJ.. hayy.

“don’t cry na iha.. pumunta kana sa kanya sa Cemetery.. susunduin ka nalang namin..”

“ok.. btw Mom.. can i use the motorbike?”

“Mylene..”

“ok.. ok.. i understand..”

alam ko.. natatakot sila na sundan ko si CJ.. bakit naman noh?! narealize ko na mali un..

sumakay nalang ako sa Taxi.. ugh! yes! buti mag-isa lang ako..

dumiretso ako sa tindahan ng flowers.. binilhan ko xa ng white roses..
un kasi ung unang-una nyang binigay sakin na flower.. so.. i decided na un narin ang bilhin for him..

dahan-dahan akong naglakad sa damuhan..
until now..

i can believe na nakahiga si CJ sa ilalim nyang pangalan na yan..

Christian James Asuncion

suddenly my tears began to fall..

“why CJ? why?”

“kailangan mo ba akong iwan dito mag-isa..? sabi mo walang iwanan..!”

nakatitig parin ako sa lapida nya.. pakiramdam ko wala na talaga xa..

“diba may deal tayo? na kapag isa ang nang-iwan satin.. magbabasagan ng itlog sa ulo?! panu ba yan? natalo kita..”

pinilit kong ngumiti..

pero lalong maraming luha ang gumulong pababa sa mga mata ko../

“alam mo bang miss na kita CJ? I miss you so much..”

minabuti kong umalis na..

dahil padilim na rin..

at maxado na akong emo..

pero pag-akyat ko sa hill..

natanaw ko ung tulay kung san kami nahulog..

“yes.. that bridge..”

nakatitig ako sa tulay..

lumapit ako sa tulay at tumayo ako sa gilid ng harang..
andun parin ung sira na natamo ng tulay dahil sa pagbangga namin sa harang..

“itong tulay na to.. ikaw ang naging wakas namin..”

CHAPTER 6

Dumadampi na sa balat q ang lamig ng hangin..

6:00 na ng hapon..

matagal tagal na pala aqng nakatayo sa gilid ng tulay..

ng biglang..

“bbeeeeppp!” nawindang aq sa tunog ng busina ng isang Black Toyota..

“Miss, magpapakamatay kanaba?!” sigaw ng isang lalaking kasing edad q lang..

abah! sira ulo toh ahh..

“sa tingin mo ba may magpapakamatay sa gilid ng tulay? shox!”

taray ko noh?! pero di q xa masisis na sabihin nya un.. ang lapit ko na sa dulo ehh..

naglakad na aq palayo.. bumalik aq sa gate ng Cemetery,. dun aq su2nduin nila mama..

napansin q na nasa gilid paren ng tulay ung Black Toyota..

sumigaw aq..

“kelan pa nagkaron ng gwardiya ang tulay?”

bumaba ang lalaki sa Toyota..

“ako ba kausap mo?”

“oo..”

halata sa muka nya ang pagkapikon.. umalis xa ulit.

huh! buti nga sau..

“Mylene!” sigaw ng driver namin sakin..

“opo anjan na..”

habang tumatakbo ang sasakyan.. iniisip ko ung lalaki.
wala namang espesyal sa kanya.. pero parang meron xang pakay sakin..

bakit nung nakita nya aq sa gilid ng tulay.. hindi naka-start ung sasakyan nya?

ibig sabihin.. matagal na xa dun?

wow..

another mystery guy..

6:45 pm..

nakarating na kami sa bahay..

umakyat agad ako sa room ko..

feeling q pagod na aq.. hindi na ako kumain.

nakahiga lang aq.. nag-iisip.

pinikit ko ung mga mata q.. pagdilat q umaga na.

nakatulog pala aq..

dali-dali akong naligo, nagbihis at pumunta ng school..

maaga akong pumasok..

hanggang sa naramdaman ko na nagugutom pala aq.

“oo nga pala, hindi aq nag-almusal..” sabi q sa sarili q.

bumaba ako sa canteen..

kumain ako ng palabok.. ayun palang ang available ehh.

pagkatapos q kumain.. tumakbo agad aq sa 3rd floor.. kung san ang aming 1st subject.

binuksan ko ang gilid ng handbag q, nandun kasi nakalagay ang Cellphone q..

imbes na celfone..

papel ang nakapa ko..

[ Hey! How's Life? Im sorry about that CJ guy.. ]

tumakbo ulit ako palabas ng room..

mukang kalalagay lang nya..

kaso as usual..

wala parin akong naabutan kundi hangin..

“pano nya nalamn ung tungkol kay CJ?”
natatakot akong lumabas ng room..

pano kung masama xang tao?

pano nya nalaman ung tungkol kay CJ?

matagl nya naba akong sinusundan?

baka may masama xang gawin sakin..

tumakbo ako palabas..

kailangan kong umalis agad..

at hinding-hindi na ako babalik dito..

takot na takot ako.. hanggang sa di namamalayan na nakakabangga na pala ako dahil sa takot ko.

“Hey Mylene! what’s happening?!” sabi ni Marian sakin.. halata ang pagtataka at pag-aalala sa boses nya.

“I must leave Yhang.. bye.”

“But why?”

“tatawagan nalang kita..”

“sabihin mo muna sakin..!”

huminto ako para sabihan si Marian.. tumingin ako sa paligid.

“Yhang, may stalker ako.. marami na xang nalalaman tungkol sakin.. even my darkest secret alam na nya.. natatakot ako na baka kung anong gawin nya sakin..!”

“sshh… ano kaba? baka napa-paranoid ka lang.. don’t worry dito lang ako sa tabi mo..”

“pano kung mag-isa nalang ako?”

“sasamahan parin kita.. ikaw kasi nabubuang kana.”

napanatag ako sa mga sinasabi ni Marian sakin.. oo nga. baka napaparanoid nalang ako or whatever.
pumasok na kami sa room.

Lunch time..

patingin-tingin parin aq sa paligid.. baka kasi may unding na lumabas..

“para kang tanga Mylene..” sabi ni Marian..

“malay mo andito yung kumag..”

“u know what, kahit andito pa yun.. sa tingin mo ba magpapahalata sau un?! ay tanga..”

oo nga naman.. un ang nasabi ko sa sarili q..
inikot-ikot ko ang cellphone q sa lamesa ng biglang may sumipa ng upuan q..
matalim na tingin ang isinukli ko sa lalaking sumipa sa upuan ko..

“ay! sorry miss..” sabi ng isang matangkad at chinitong lalaki.

“sorry ka jan! sinadya mo yata ehh.. ang lakas-lakas ng pagkasipa mo!” irita kong sinabi sa kanya..

pero imbes na mag-react sa sinabi ko.. umalis xa na parang walang nangyari.

dire-diretso.

nagulat aq sa ginawa nya.

umupo nalang aq sa sobrang inis q.. maxado na kasing late para mag-react pa ako.. malayo na sya.

“ang taray mo naman..” sabi ni Marian

“eh nakakaasar ehh..”

“eh bat ang OA mo mag-react?”

bakit nga ba?

“ehh.. ewan q..”

“wag mo nang paiiralin ung init ng ulo mo hah My,. si Cedric un noh!”

“sino naman yang Cedric na yan?! “

“xa ang singer ng school.. “

“oh? eh bat kumikinang pa yang mata mo?!”

“sino ba naman ag hindi magkaka-crush kay Ced?! ang cute nya kaya!”

“cute nga.. bastos naman.”

“ikaw lang naman OA jan ehh.. nag-sorry na nga ung tao, nagalit ka parin..”

“parang sinasadya nya ehh..! “

“sinadya daw! kaya nga nags-sorry sau ehh! parang sindaya lang naman nya..”

“oh?! eh bakit pinagtatanggol mo pa yon? “

rrrriiiiinnngggggg….!!!!

tapos na ang lunch..

nasa 2nd floor na kami ni Mayang..

kwento parin xa ng kwento about dun sa Cedric na yun.

“u know what Mylene?! may kumakalat na kwento jan about kay Ced..”

“oh?” pero diresto parin aq sa pagte-txt.. ayoko naman kasi na mapahiya tong mahaderang Marian na toh..

“yes.. meron daw xang hinahabol na motor.. and nahulog sa bridge..”

nanginginig ang mga kamay ko sa narinig ko..

“at take note.. namatay ung driver ng Motor,. kawawa nga ehh.. Lovers pa naman.”

“s… si….sino daw ung namatay?!”

hindi kumibo si Marian.. parang nakakahalata xa na nanginginig ako..

“oh?! eh bat affected ka?”

“tanga.. di ako affected.. nagulat lang ako.” palusot ko.

“hindi pa sure kung sino ung namatay.. pero ung girl na sakay nung namatay, taga Dwayne’s Subdivison..”

aw god! hindi to pwede! kumalat na ung balita..!

“w8 lang Mayang.. may kukunin lang ako..”

“ok cge.. balik ka ah..? marame pa ang wento sau about kay Ced.. bilis!”

“ok ok.. i’ll be back..”

halos hindi ako makatakbo palayo.. natatakot ako.

anong gagawin ko?!

GOD PLEASE HELP ME!

dahan-dahan akong umupo sa gilid ng fire exit..

kumakabog ang dibdib ko.. pero hindi ako umiiyak.

naninikip ang paghinga ko..

tumingala ako at tumingin sa malayo..

natanaw ko ang kabilang building.. may napansin akong nakatayo sa tabing-tabi ng pillars.

He’s looking straight at me.!

SI CEDRIC!

hindi ko maialis ang tingin ko kay Cedric..

nanghihina ang mga tuhod ko na parang ayaw na tumayo at umalis sa kinauupuan ko..

nakakatakot ang lalaking toh.
papatayin ba nya ako?!

halos hindi xa kumukurap sa pagkakatitig nya sakin..

ano bang problema nya?!

tumakbo ako palabas ng fire exit..

wala na akong alam kundi tumakbo..

bumalik ako kay Marian..

“oh? anung nagyari sayo? para kang tinapik ng multo..” bunagd ni Marian sakin.

“wa.. wala. tara alis na tayo dito.. “

“o.. ok.. ok.. “

pumunta na kmi sa last subject namin..

“ay! dun nga pala un sa kabilang building kung san ko nakita si Cedric!” nasabi ko sa sarili ko..

parang ayoko na atang pumunta don..

pero marami namang tao don.. cguro naman wala xang gagawing masama sakin.

dumating kami sa building B..

wala na don si Cedric.. kung saan xa nakatayo kanina..

nakahinga ako ng maluwag.

pumasok ako sa loob ng room..

may sulat na..

binuksan ko ito..

[ Sorry kung natakot ka sakin.. ]

Confirmed! sya nga!

huh?! naku!

si Cedric ang gumagawa ng letters para sakin..

pero bakit?! bakit kailangan nyang gawin yon..?

hindi nya ako masisisi na matakot sa kanya.. sa talim ba naman ng tingin nya.

sumagot ako sa sulat nya..

[ ano bang kailangan mo sakin?! ]

inipit ko ulit ang sulat sa ibaba ng lamesa..

hinanap ko si Marian..

oo nga pala.. pagpasok ko sa loon ng room, ako nalang mag-isa.. anong nangyari sa kanya?

dumaan ako sa storage room, sa auditorium.. sa speech lab.

pero wala xa don.

asan ang kumag na yon?

may natanggap akong text message.

from Cedric!

[ Sorry ulit kanina.. wala akong masamang intensyon. ] he said.

umupo ako.

ngunit parang hinatak ako ng mata ko na tumingin sa loob ng speech lab.

sa gulat ko.. napasigaw ako.

nasa Loob si Cedric..!

ngunit mabilis kong natakpan ang bibig ko..

again.. matalim ang tingin nya sakin.

“Mylene..” mahinang pagtawag ni Marian sa pangalan ko mula sa likod.

dahan-dahan xang luampit sakin.. para xang nilalagnat na ewan.

“Kung wala kang ginawang masama kay Cedric, hindi mo kailangang tumakbo palayo at matakot sa knya..”

” wa.. what do you mean Marian?”

“i know what happened.. about sa accident.”

“pa.. pano mo nalaman yan?! “

“i was there..”

“ano? anong sabi moh?..! pagalit na tanong ko kay Marian..

“ang tagal tagal na nating magkasama! bakit hindi mo sinabi sakin?!”

“mylene.. hindi kasi namin..”

“ayoko na.. ayoko nang nakinig sayo.. napakasinungaling moh! napakalaking kasalanan ng ginawa nyo sakin! kaya ka lang pala nakikipagkaibigan sakin dahil dito..!”

BUmaling ako kay Cedric..

“at ikaw lalaki ka.. mamamatay tao ka.! dapat sayo.. tinatapon sa impyerno..!”

patakbo na sana ako ng makramdam ako ng mahigpit na paghawak ng kamay sa aking mga braso..

“Mylene.. we didn’t mean that..”

“at nagpapaliwanag kapang wirdong lalaki ka..! we didn’t mean?! wala na.. patay na si CJ!”

matalim na tingin ang muli kong binigay kay Marian..

“akala ko.. masasandalan kita. yun pala.. kasama ka sa mga nagpapahirap ng nararamdaman ko..”

Marian started to cry..

“were very sorry Mylene..”

“itabi mo nalang yang sorry mo.. baka umubra pa sa iba..”

and i left them both..

hindi ko alam kung san ako pupunta.. hindi ko alam kung sino ang pwede kong matakbuhan. pakiramdam ko, pinagkakaisahan na ako.. ako na nga ang namatayan, ako pa ang iniipit. bakit? may napapala ba sila sa ginagawa nila? ano bang nagawa namin sa kanila ni CJ para paghiwalayin nila kami? pati ang pinakamatalik kong kaibigan.. isa pa sya.

nagsimula nang umulan.

nilakad ko lang mula sa school hanggang sa bahay..

pagdating ko sa bahay gulat na gulat sila mama.. dahil basang-basa ako. pati ung school bag ko.. pinasukan ng tubig.

“what happen?!” tanong ni Mama..

“i just figure out something..”

“huh? tell me..”

“about CJ..”

“what about him?”

“ung humabol samin nung nahulog kami sa bridge..”

“about Cedric and Marian?”

“pano mo nalaman yun ma?! “

———— no answer.

“ano ma?!”

“nung unang investigation.. umamin na sila.. pero tinago namin sayo..”

“but why?! wala na ba akong karapatan para malaman yon?! “

“hindi nman.. ayaw lang namin na magtanim ka ng galit sa mga taong gumawa nun kay CJ..”

“and what about marian?! “

“siya ung kaangkas ni Cedric nung hinabol kau..”

bakit nyo to ginagawa sakin?!

umakyat ako sa kwarto na hinang-hina..

“pati sa mama, si papa.. silang lahat?”

wala akong nakikitang dahilan para itago nila sakin yun.. xempre may hinanakit na mangyayari..
pero hindi ko naman sila papatayin.. may isa nang namatay.. tama na yun..
ang hindi ko lang maintindihan ay kung bakit nila tinago? bakit nila kailangang ilihim sakin yun..?

7:00 pm palang pero nakahiga na ako.. hindi naman ako natutulog.
sa dami ng kailangang isipin, hindi ko na alam kung anong uunahin..

alas-dos ng madaling araw..

nakaramdam na ako ng gutom..

patay na ang ilaw sa buong kabahayan..

bumaba ako sa kusina para kumain..

habang kumakain..nag-iisip parin ako.

then, the phone rang..

“krriiiinngggg…” ang laking istorbo naman netoh..

alas-dos na naghahanap parin ng phone pal..

hindi ko sana sasagutin..

pero na kakairita ang lakas ng tunog..

bumaba si Mama..

napatingin sya sakin.. nagtataka.

“nagutom lang ako kaya ako bumaba..”

mukang satisfied naman sya sa sagot ko.

bumaba pa xa sa hagdan para pumunta sa phone..

“ako nalang ang sasagot Mama, kanina pa yan ehh..”

naglakad ako papunta sa phone.. pero nakatayo parin si Mama sa 4th step ng hagdan.

parang nagbabantay xa.. eh xa nga ung may kasalanan. anyway, hindi ko naman kayang magalit kay mama.. lab q kasi yun..

“hello?!” malaks at iritang na sabi ko sa phone..

“Mylene..” saway sakin ni mama.. nahalata nya ata na mukang aawayin ko lang ung nasa kabilang line..
“sino po sila?” mejo binaba ko na ang tono ko..

“Mylene..?” boses ng lalaki.

“ako nga po.. sino po sila?”

“Im sorry…” garalgal na sinabi nya sakin..

napahinto ako sa sinabi niya.. sorry?

“ahh.. ehh.. bakit?”

umakyat na si Mama sa kwarto.. buti naman.

————————- wala pring sumasagot.

“bakit ka nagso-sorry..?sino kaba?”

“si Cedric toh..” tuluyan na syang umiyak..

—————————– hindi ako sumagot.

“pwede bang lumabas ka ng bahay ngayon? gusto lang kitang makausap ng personal..”

sumilip ako sa bintana.. oo nga. andun sya sa labas..

“o.. o sige.. just promise na hindi moko papatayin..”

“sira.. lumabas kana.. please?”

lumabas ako at tinungo ko kung saan xa nakatayo..

handa na ako kung ano man ang sasabihin nya.. makikinig ako.
yun naman ang kailangan ko ehh..
ang paliwanag nilang lahat at maintindihan ko kung anong nangyayari..

nilagpasan ko xa.. at dumiretso ako sa garden.

umupo ako sa bench..

“Dito tayo.. Cedric.”

“Mabait ka rin pala.. kahit malaki ung kasalanan ko sayo.”

“makikinig lang ako.. hindi kita patatawarin..”

umupo na xa sa gilid ko..
pero tahimik naman xa..
hinintay ko na magsalita xa..

kaso maxadong matagal!

patayo na sana ako ng magsimula xang magsalita..

“gusto ko sanang sabihin sayo na kami yung humabol sa inyo ni CJ nung nahulog kayo sa bridge..”

“alam ko yon..”

“at si Marian yung kaangkas ko..”

“alam ko na rin yun..”

“gusto ko sanang sabihin sayo na hindi ko intensyon and kagustuhan na mangyari yun..”

“eh anong tawag mo don?! Joke lang?! hindi mo pwedeng sabihin sakin na.. OOps! sorry.. di ko sinasadya!”

“alam ko naman n magagalit ka ehh..”

“talagang nagagalit na ako..! anong gusto mo matawa pa ako sa ginawa nyo?!”

“pakinggan mo muna kasi ung paliwanag ko.. “

ay.. hindi pa nga pala sya nagpapaliwanag..

tumahimik ako..

“hindi namin talaga kayo hinahabol ni CJ.. childhood friend ko xa.. hinding-hindi ko yun magagawa sa kanya..”

“childhood friend? “

“oo.. since kindergarten.. magkapitbahay na kami, partners sa business ang pamilya namin.. “

—————— no answer.

“pinagusapan namin ni Cedric ang araw na yon.. may surprise sya para sayo dahil malapit na ang anniversary nyo.. gusto nya na hindi maging ordinaryo tulad ng iba ngyang mag regalo sayo..”

“nag-usap kami ni Cedric na kami ni Marian ang magaayos ng venue kung san kayo pupunta.. at kukuhaan namin kayo ng Video, kahit habang papunta kayo dun..”

i started to cry..

“nagulat kami ni Marian dahil bumilis ang takbo nyo.. kaya sinabayan ko lang kayo.. at nagulat din kami na nahulog nga kyo.. at yung.. namatay si CJ”

hindi na ako nakapagsalita..

“minabuti namin na magdire-diretso ni Marian..”

“bakit? bakit ngayon nyo lang sinabi sakin..? “

—————–hindi xa sumagot..

“sinasabi ko ngayon sayo Mylene.. na walang may gusto nang kung anong nangyari.. kung umiyak ka.. umiyak din kami dahil mahal din namin si CJ… but i assure you Mylene..

kahit sa huling mga sandali ni CJ.. ikaw parin ang iniisip nya..”

hindi ako lumilingon kay Cedric..
nahihiya aq sa mga inasal ko sa kanila ni Marian..
parang lumalabas na..
ang kapal ng muka ko..

dire-diretso na akong pumasok sa loob ng bahay.. without looking back.
tuloy-tuloy aq sa kwarto..

“Mylene.. Mylene.. anong nangyayari sau?” nabubuang na ata ako.. kinakausap ko na ang sarili ko.

humiga ako sa kama.. kahit alas-tres na ng madaling araw.. patang hindi parin ako dinadapuan ng antok.

aantukin ka nga ba sa mga narinig at nalaman mo??

panu na yan bukas? panu ako papasok sa school?
anong muka ang maihaharap ko kila Cedric at Yang?
ayan kasi ang napapala ng mga react ng react..

alam ko na..

mamaya nalang kao matutulog para tanghaling-tanghali na akong magising at di na ako makapasok..

natulog na ako..

pero nagising parin ako ng 5:30 na parang ang haba haba ng tulog ko.. arrgghh!!

ayoko na kasing pumasok!

umupo ako sa kama.. ni-lock ko ang pinto.
dito nalang aq hanggang mamaya.

bigla naman akong napatalon ng maalala ko na semis pala namin..!

halos madapa ako papuntang CR para maligo.

kailangang kalimutan ko muna lahat ng nagyari.. para makapag-concentrate ako sa exam namin. ok.. breath. relax.

dumating ako sa school ng mas maaga pa kesa sa inaasahan q.

umupo ako sa Bench para mag-review ng konti..

pero parang hindi naman pumapasok sa utak ko lahat ng nire-review ko..

“Intelligence is… Intelligence is.. aahhhh!!!”

nagsimula nang dumami ang tao sa school..

kuhaan na ng permit.

ayoko sanang pumila dahil ang dami-daming tao.

umupo pa ako ng matagal.

feeling ko lahat ng taong nakikita q.. nakatalikod sakin.

pero sa loob loob ko.. wala akong dapat na ipagalala..

pinagmamasdan ko lahat ng dumadaan ng biglang may tumapik sakin..

” eto na permit mo oh.. sinabay na namin nung kinuha namin ung samin..” i knew that voice.

lumingon ako sa likod.

Si Cedric at Marian.

si Marian.. still smiling. kahit pinaiyak ko sya kahapon..
si Cedric.. ayun parang nasa alapaap parin..

parang walang nangyari.

“aalis na kami Mylene.. sunod ka nalang sa room ah?” nakangiting sabi sakin ni Marian..

at sabay na nga silang naglakad papuntang building B..

parang nilalamon ako ng konsensya ko..
kahit na masama ang inasal ko sa kanila..

nagke-care parin sila sakin..

kung sakin ginawa un.. baka nakapatay na ako.

ayoko ng tumayo sa kinauupuan ko.. dahil alam ko na maya-maya lang magkikita na kaming tatlo..

pinapanood ko silang lumakad palayo.

parang hindi naman ako nag-iisip sa mga ginagawa ko.

bigala akong sumigaw..

“CEdric! Marian!”

sabay silang lumingon.. hinihintay kung anong sasabihin ko.

“sabay sabay na tayong mag-Lunch.. mamaya”

Tumingin lang sakin si Ced na parang takang-taka sa sinabi ko..
di q naman xa masisi.. sigaw-sigawan ko ba naman tapos bigla kong yayain ng lunch ehh..

si Marian naman..
ayun “shocked”..

“So? sasabay ba kayo?”

nagkatinginan muna sila Marian..

“su.. sure..” mabilis na sagot ni Ced.

“11:30 sa Canteen.. ok?” at mabilis na akong umalis.. xempre nahihiya din ako.. di kasi ganun kadaling tanggapin lahat ng pinagsasabi ko sa knila,. mapalad pa nga ako kasi kahit papano pumayag silang makasabay kong kumain diba?

pumasok ako at lumabas sa klase na walang namang natutunan..

isip ako ng isip na kung pano nabaligtad ang lahat.. nung una parang feeling ko ako ung argabyado, ako ung kawawa.. pero ngaun bakit parang ako pa ung dapat manghingi ng sorry? kahit alam ko ang sagot.. pinipilit kong hindi ko parin alam.. hmf. ang gulo..

11:00 am..

arrgghh! onti nalang moment of truth na..

11:10 am..

konti pah..

11:17 am

nagsimula na akong maglakad papunta sa school canteen.. kinakabahan ako ng parang natatae na natatawa na ewan..

andun na sila..

tahimik akong lumapit sa kinauupuan nila..

“para sakin ba tong space na toh?” walang feelings kong tanong kay Cedric..

” sa tingin mo para kanino yan?” abah! malakas xa mambara..

” malay mo may hinihintay kpa pala..” pinilit ko paring lumusot..

“hinihintay ka namin.. ” sabat ni Marian.. na super ngiti pa..

“di paba tayo kakain? nagugutom na ako.. ang tagal tagal mo..” mukang gusto ata ni Cedric ng away.. ahaha!

“bakit kasi ang aga moh? sabi ko 11:30.. hindi 10:30.. excited kasi maxado..”

“alangan namang hintayin kita sa tapat ng room nyo..edi nagmuka akong patay-gutom non..”

“heps! tumigil na nga kayo.. gutom lang yan.. tara na kain na.. pila na tayo..” ani Marian..

“hindi tayo dito kakain noh.. sa labas tayo..”

” sa labas?!” sabay pang tanong nila Ced at marian..

“oo bakit? hindi pba kau nagsasawa sa luto nila dito? grabe ahh.. sa araw-araw nalang na ginawa ng diyos puro meatloaf nalang!”

“eh bat ang dada mu jan? edi sana sa labas nalang kami naghintay.. tumatanggi ba kami? tara na..”

tumayo si Cedric sa upuan.. hindi ko alam kung matatawa ako o hindi sa kanya.. muka xang nagbibiro pero hindi naman.. basta.

lumabas kami ng gate at dumiretso sa pinakamalapit na mall, since half-day lang naman dahil sa exams.. free kami na lumayas ng eskwelahang yon.. kahit malaki dun sa loob ng school, still, tigang na tigang don..

” san tayo kakain?” tanong ni Marian..

” kayo? san nyo gusto?” sagot ko..

” ikaw nagyaya taz di mu alam kung san kami dadalhin?!”

” eh xempre..” speechless na aq.. naubusan aq ng words of wisdom..

” ay naku!.. san kaba madalas kumain dito?” imbyerna na si Mr. sunget..

” sa French baker..”

” French Baker?! anong kinakain mu don?! Pandesal?!..”

” Pandesal ka jan..!”

” wala nabang iba Mylene? saan pa?”

” sa Max’s..”

” Oh Cge dun nalang.. tsk tsk..”

dumiretso na kami sa Max’s Restaurant.. pumasok, naghanap ng upuan.. si Marian ang umorder.. Naiwan kami ni Cedric sa Table.

” pag kumakain ka dito.. sinong kasama mo?” aba.. abah. usisero ang isang toh ahh…

sandali akong nag-isip.. cnu nga ba?

“si CJ..” halata sa basag kong boses ang lungkot..

“ahh.. i see.. cge wag na natin yan pag-usapan..”

“oh tara kain na tayo.. gutom na aq ehh.. ” maingay na salubong ni Marian..

marami pa kaming ginawa pagkatapos kumain.. nanggulo sa Quantum, pinagtripan ung mga tester ng Joel Cruz, inusisa ang mga bagong CDs sa Odyssey at tinikman lahat ng flavors ng ice cream..

Umarte kami na parang walang nangyari.. kunwari matagal na kaming close.. pero alam ko na pare-pareho kami ng iniisip. Wala lang gustong maunang magsalita.
7:30 pm.. we decided na umuwi na..

nag-commute lang kami..

nakatulog pa nga ata ako sa jeep.. paggising ko wala na si Marian.

” asan si Yhang?” pupungas-pungas pa akong nagtanong sa kanya..

” bumaba na kanina pa..”

“eh diba magkalapit kau ng bahay?”

“alangan namang iwan kita dito habang tulog ka..”

“dapat ginising mo ako nung bababa na kayo..”

” ihahatid na kita.. matulog kapa..”

” di na.. wag nalang..”

cguro nairita lang ako sa pambabara nya sakin.. kaya ayaw kong ituloy ang tulog ko.. pero talagang sobrang inaantok pa ako.. hindi ko namalayan na napasandal na pala ang ulo ko sa likod nya.. kaya tuluyan na kong nakatulog..

4:00 am..

naalimpungatan ako.. umuulan ng malakas sa labas.
maaga pa.. ang lamig.
tumayo ako sa gilid ng bintana.. madilim na madilim pa sa labas.
humiga ulit ako sa kama..

oo nga pala!

kagabi nakatulog ako sa jeep tapos! tapos…
teka..
diba dapat nasa jeep ako ngaun?!

huh? ahuh?! isip! isip!

“Cedric.!” tuluyan na akong napasigaw.. tumayo ako sa kama.. at humiga ulit.

“..hinatid nya kaya talaga ako? o baka naman binuhat na ako hanggang dito sa kama ko.. naku! nakakahiya ang gulo-gulo pa naman ng kwarto ko! at.. ! ang panget ko pa naman pag tulog!”

stop! stop!

anu bang nangyayari sakin?! bakit ko naman iisipin yon diba?
sa lakas ng ulan sa labas.. hindi ko maiwasan na mag-alala para kay Cedric, nakauwi ba xa ng maayos?
sa sobrang pag-iisip ko.. nauhaw pa ata ako.

parang mabigat pa ang katawan ko nung lumabas ako ng kwarto ko.. dahil na rin yata sa lamig. mabagal akong lumakad sa harapan ng mga pinto ng Master’s Bedroom at ng Maid’s Quarter.. ng mapansin kong parang bukas ang aircon sa GuestRoom.

pero hindi ko rin masyadong pinansin ang ingay ng Aircon.. malay ko ba baka tunog lang ng ulan yon..

pumunta ako sa kitchen at uminom ng tubig.. at umakyat ulit ng hagdan.

napatingin ako sa lagayan ng sapatos sa gilid ng hagdan..

may grEEn na converse..

nag-isip ako habang paakyat ng stairs..

wala akong green na sapatos.. kasi i hate green.

lalo naman si papa..

nag-iisip parin ako hanggang matapat ulit ako sa GuestRoom..

“.. wala naman cgurong masama kung sisilip ako..” pumasok sa utak ko..

binuksan ako ang ilaw nang….

“Ce.. Cedric?!”

dali-dali akong pumunta sa gilid ng kama ang tinapik ang pisngi nya..

“te.. teka.. bat ka andito?! anong..?” parang hindi na ata magkasya sa utak ko ung mga tanong na gusto kong sabihin..

bumangon naman xa..

“ang istorbo mo naman..!”

“eh bat ka nga nadito?!”

“inabutan ako ng ulan.. dito na ako pintulog ng papa mo..”

“?????”

“hay ang bobo.. alam mo bang ang bigat bigat moh?! natulog kapa kasi sa jeep! parang pasan ko Universe! nakaka-ilang sako kaba ng darak ahh?!”

“te.. teka muna.. binuhat mo ako?!”

“Obvious bah?! kaya nga sinabi kong ang bigat mo ehh! tapos ang taas pa ng hagdan dito! ang layo ng kwarto mo..!”

“oh teka! bat hina-highblood ka naman jan?! ang mahalaga buhay ka.. “

“buhay buhay ka jan.. eh kamuntikan na nga akong mamatay sa sobrang bigat moh..”

“kumain ka na ba?” biglang liko kong tanong sa kanya..

“Honestly, hindi pa.. nahihiya kasi ako kanina ehh.. “

“gusto mo kumain?”

“kakain ka din..”

“oo.. hindi pa din ako nakakakain ehh.. tara?”

“oh cge..”

tahimik kaming kumain sa dining area.. parang wala nga akong kasamang kumain ehh..

finally.. nagsalita xa.

“sorry kung dito ako natulog ahh?” seryoso na xa..

“tange.. ayos lang. Thanks sa pagbuhat mo sakin ahh?”

“oo..” then he flashed a super sweet smile..

——- silence.

“sakto kasi nung pagkahiga ko sau.. umulan naman nang sobrang lakas. naghintay ako hanggang 10,. kaso parang lalo namang lumakas ung ulan.. kea dito nalang daw ako magpalipas ng gabi..”

“ohh.. i see.. you’re always welcome naman here ehh.. “

“aw! thanks.. “

we finished eating.. bumalik na xa sa Guestroom at bumalik na rin ako sa room ko. mabilis din akong nakatulog.. hindi ko na maxadong inisip ang lalaking yon..

6:00 am

dali-dali akong lumabas ng room.. maliwanag na.

pasipa kong binuksan ang door ng guestroom.. nagulat ung kasambahay na naglilinis sa loob.

“ui.. dahan-dahan ine..”

“asan po si Cedric?!”

“umalis na kanina pa..”

patakbo akong bumaba ng hagdan.. wala na sa Shoe Rack ang mahiwagang converse.. umalis na nga xa.

“jogging ba yan mylene?” pang-asar na tanong sakin ni papa..

“Cedric left?”

“Yeah.. 5:30″

“kumain na ba xa?”

bahagyang ibinaba ni papa ang eyeglasses nya.. halatang nagulat xa sa huli kong tanong.

“i mean.. nag-almusal na ba xa before he left? “

” i said yes,,” pag-ulit ni papa.

—————————– silence.

“i like him for you Mylene..” anas ni papa..

” Pa!..” pag-angal ko sa sinabi ni papa..

” oh? bakit?! ” pakunwaring tanong ni papa..

“anung i like him, i like him ka jan.. di pwede noh… “

“bat naman hindee? may asawa’t anak nba xa?”

“edi itanong mo sa kanya..”

“oo nga papa noh.. bakit kaya ndi natin xa imbitahan dito for dinner? o kaya kahit sa labas nalang..” isa pa toh si mama..

“mama! pati ikaw??”

“wala namang masama dun anak ahh..?!” patuloy sa pang-aasar si papa..

“walang masama dun papa.. ang masama eh kung ma-late kana sa office moh.. “

“oh.. enong oras naba?! ugh! 6:00?? .. mama! ipahanda mo na ung kotse.. male-late na ako.. malayo pa naman yon..!”

“ayan kasi.. chismis ng chismis sa buhay ko.. “

“basta mama, pakisabi kay Cedric tomorrow evening.. dumiresto nalang xa dito galing ng school..”

“papa naman! ” nakakapikon tlaga tong matandang toh!

“oo cge papa.. sasabihin ko.. “

“mama! kinakampihan mo pa yan??”

“cge na anak.. mag-ayos kana don.. male-late kana.. puro ka sigaw.”

“hmmf! “

padabog akong umakyat ng kwarto..
wala pa namang itlog nagbibilang na sila ng sisiw.. nakakaasar to sila mama!

after 30 minutes nakaschool uniform na ako..

bumaba na ako ng hagdan..

“ma.. gotta go..”

“take care anak.. don’t forget ung kay Ced..”

“okay.. “

7:30 am
nakarating na rin ako sa school sa wakas..

dumiretso na ako sa classroom ko sa Humanities..

nakita kong nakaupo si Marian sa desk ko..

“gud morning..”

“tell me..” bungad ni Marian habang abot sa tenga ang ngiti.. ganito kalaki ohh.. >> ^_______^

“tell you? anu naman?”

“anong nangyari kagabi sa inyo ni Cedric?”

“nangyari?! “

“sira.. ang baboy mo mag-isip.. anung nangyari sa inyo nung hinatid ka nya.. “

“ahh wala.. dun lang xa natulog sa bahay..” umupo na ako sa upuan ng sapilitan nyang ipihit ang muka ko para itapat sa muka nya.. alam nyo ung ganon.. ung parang sa The exorcist..? sobrang sakit kaya lalo na pag di ka prepared..

“whaaat?? dun xa natulog sa inyo??! tabi kayo?!”

“anong tabi ka jan?! sa tingin mo papayag akong tabi kami non!?”

“eh san xa dun?!”

“dun sa guest room..”

“go friend..” mukang iba ang tono ng boses ng babaeng toh ahh..

“go friend ka jan..”

“lunch ulit ah? sa canteen nalang.. mya?”

“ok..”

after humanities.. pumasok pa ako sa dalawa pang subject.. papunta ako sa restroom ng makasalubong ko si Ceric.. hindi ko alam kung papansinin ko ba xa o hindee..

“ha.. hi.. ” buti nalang xa una pumansin..

“oh.. hello.. “

dire-diretso parin ako sa paglalakad ng maalala ko ung pinapasabi ni mama at papa..

“sabay na tayo umuwi.. dun ka nalang daw mag-dinner sa bahay sabi ni papa..”

“whhaaaatt??! dun magdi-dinner sa inyo si cedric mamayaaaa?! ” maryosep naman! biglang sulpot naman to si marian! di man lang umubo para malaman man lang namin na anjan pala xa..

“Ma – Marian.!” halata ang pagkagulat sa boses ni Cedric.. cnu ba naman kasing di magugulat sa kanya bigla nalang susulpot, ang lakas pa ng boses..

“kayo ah! ang daya nyo! kapag wala pala ako meron kayong hidden agenda ahh.. kunwari pa kayo nung una na galit galit factor pa.. un pala…..”

“shut up!” pabulong kong pigil sa kanya..

“balitaan mo nalang ako Mylene ahh.. bye Cedric.. see ya around..”

umalis si marian na parang di umaapak sa lupa ang paa.. lumilipad in-short..
bakas sa muka ni marian ang pang-aasar samin..

“so.. makakapunta kaba? “

“gusto mo bang pumunta ako?”

“ikaw… “

“ok.. punta ako..” sabay alis sa harapan ko..

tingan mo tong lalaking toh.. di man lang tumanggi.

walang imik ko syang tinalikuran..

ang yabang ahh..

di aq mkpag-concentrate sa mga subjects ko..
my gawd 2 hours nalang..

nasabi ko sa sarili ko..

ng biglang sinundot ni Marian ang tagiliran ko.. tong babaitang toh,. super lakas kea ng kiliti ko don..

“what’s ur problem bah??” pagalit kong tanong sa kanya..

“oh wow.. di uubra sakin yan oi.. so, what’s going on?? “

“going on going on ka jan.. wala noh..”

“u know what.. ganyan na ganyan din ung sinagot ko pati ung reaksyon ko nung tinanong ako ng friend ko nung highschool nung tinanong nya aq about my crush.. ganyan ng reaksyon ng may mga tinatago.. “

“huh.. were not the same..”

“naks.. defensive.. malalaman ko din yan.. soon.”

“you’ve got nothing to know..”

“as i said.. malalaman ko yan.. soon Miss Mylene..”

umalis si marian sa harapan ko.. pero sa tuwing titingin ko sa kanya.. nakabungisngis xa.. nang-aasar. kaasar tong babaeng toh ahh..

natapos na ang last subject..
nanginginig ang mga kamay ko habang nilalagay ang mga gamit ko sa locker..
ng biglang.

“let’s go..”

that stunning voice.. este irritating voice..

“ok.. let’s..”

nakasalubong namin si Marian sa gate..
ayun nanaman xa.. nakangiti na di mawari.. lalo pa’t nakita kaming magkasama ni Cedric.

“wanna join us?” plain na tanong ni Ced sa kanya..

“ay hinde wag na.. baka naman makagulo lang ako..”

the Marian looked at me like this >>

sa sobrang inis ko, hinampas ko xa.. kaso, ang bilis umiwas ni Marian.. at nag-aasar parin ang muka nya.

“kita-kits nalang bukas ahh? bye Ced.. Mylene.. take ur time..”

walang hiya tlga toh!

hindi pa humuhupa ang pagkapikon ko ng biglang hawakan ni Cedric ang kamay ko..

“tara na..” mahinahon nyang sabi sakin..

“sa..sandali.. what are you doing? hinahawakan mu poh ang kamay ko.. (itinaas ko ang kamay naming dalawa)”

“so?”

“you’re not my boyfriend..”

“yet..”

anu daw? yet?! adik toh ahh.. so he means na magiging kami?? asanesz!

nag-aabang kami ng jeep.. naiilang ako kasi hindi parin nya binibitawan ang kamay ko.. at infairness, ang higpit nang pagkakahawak nya.. ok lang, malambot nmn hands nya ehh..

“stop daydreaming..halatang-halata na nangangarap ka”

” bakit? sinong nangangarap?!” wow.. painosente epek ako.

biglang may humintong jeep sa harap namin at sumakay na kami.. ayoko sanang sumakay don kasi masikip na.. kaso mapilit ang isang to ehh

nakarating kami sa bahay ko.. buti naman at nung nasa gate palang eh binitawan na nya ang kamay ko..

biglang tumunog ang cellphone ko.. may nagtxt.

[ 1 message recieved

from: maRiaN (",)

nice.. holdeng hens~! ]

aahhh leche! asar talo nanaman ako neto sa kanya bukas!

“what’s wrong?” tanong sakin ni Cedric..

“ahh.. wa.. wala.. tara na?”

“let’s..”

tuwang-tuwa si Mama nung nakita nya si Cedric.. Magmeryenda muna daw xa.. kasi mamayang hapunan pa darating si Papa.. hintayin nalang daw. eto namang si Cedric, si payag den! payag dito.. payag don! ewan ko ba kung bakit di marunong tumanggi! Nagkwentuhan sila ni Mama.. grabe.. na OP aq sa kwentuhan nila.. parang wala silang kasama ..

ng biglang.. diiiingggg!!

eto pang isa.. andito na si Papa.

“oh iho! pasensya kana kung naghintay ka ng matagal.. kumain knb?”

“Papa.. anu kaba? hinihintay ka kaya namin bago kami maghapunan..” sabat ni Mama..

“oo nga, gabi na ohh.. uuwi na si Cedric..” agaw eksena naman ako..

“don’t worry.. nagpaalam po ako..” aba’y walang hiya tlga tong lalaking toh.. imbes na makisama sakin!

“so pano? kain na tayo..” yaya ni Papa.

at ayun nga.. nangyari na ang inaasahan ko.. nagkwentuhan sila ng nagkwentuhan sa harap ng pagkain.. ung tipong hindi nila maubos ung pagkain nila dahil sa kakadaldal nila.. konting salita, bagong topic. anu ba yan!

at sa wakas.. natapos din ang ratsda.. uuwi na si Cedric.

10:00 na ng gabi.. naku naman.

“iho.. ihahatid kna namin..”

“no tito.. wag na po.. meron pa naman sigurong taxi dito”

anung taxi ka jan.. mmya machop-chop kapa.. iwan sa Avenida yang binti mo.. sige ka..”

natawa lang si Cedric sa sinabi ni Papa..

“hindi po tito.. ayos…….” di na natapos ni Cedric ung sasabihin nya kasi nakaupo na si Papa sa driver’s seat ng sasakyan.. at naka-start na.

uupo sana si Cedric sa tabi ni papa..

“iho wag ka dito.. tabihan mo si Mylene sa likod..”

“dad.. jan na xa.. pabayaan mo..”

“alright..” sabi ni Cedric.. ayan nanaman xa di nnman tumanggi..

kaya ayun tabi nga kami.. dun xa nakaupo sa gitna at dun nmn ako sa gilid na gilid ng bintana.. halatang iniiwasan ko xa..

after 20 minutes.. nakarating na kami sa bahay nila Ced. Infairness sa house, malaki ahh..

“thank you po tito.. ingat po sa pagd-drive..”

“sa uulitin ahh?”

“syempre po..” ayan.. di ulit xa nakatanggi..

“Bye mylene.. kita nalang tayo sa school..”

tiningnan ko xa ng I-hate-you look.. kaso di nya nakita. tumalikod agad ehh..

at ayun na.. umalis na kami ni papa.. pagkadating namin sa bahay dire-diretso ako sa kwarto at natulog.

kinabukasan..

naglalakad ako sa tabi ng HR..

ng biglang may sumundot nnman ng tagiliran ko.. hay naku… alam nyo na kung sino.

“so what happened? holding hands epeks pa ahh?! wala daw nangyayari sa kanila…. weeehh!!”

“andun lang xa sa bahay.. kumain, nakipagkwentuhan kila papa tapos umuwi na xa..”

“yun lang?? “

“yun lang..”

“sayang naman.. kala ko may pagtutol epeks pa.. kaso ayan na.. parang oks na oks lang kayo.. oi ahh infairness di ka pikon ngayon.. yiihee!” sabay sundot ulit sa tagiliran ko..

“wag mo nga akong sundutin! malakas kiliti ko kaya jan..!”

“okay okay.. pero infairness to you.. ang bilis mo xang nakuha.. at sabi din nila…. pag mabilis mong nakuha ang isang tao.. mabilis din xang mawawala sayo..

after nyang sabihin yon.. she left..

anong ibig nyang sabihin?

naiwan akong nakatayo dun..

anung gusto nyang palabasin?

hinabol ko si Marian..

“wait, wait.. anung ibig mong sabihin nyan?”

“saan?”

“sa sinabi mong madaling mawawala sakin si Ced..”

“im just saying na handle him with care..”

“pero.. di ko xa hawak..”

“better hold him now..”

“bakit nga?”

“someone’s planning to steal him from you..”

“steal? ” gulat kong tanong sa kanya..

“yeah.. gulat ka noh? ako din ehh”

“sino naman yon?”

“wooi.. disgusted xa.. siguro tlgang pinapahalagahan mo na si Ced ngaun noh?”

“shut up.. sino nga un?”

“at curious kapa ehh.. “

“sabihin mo nalang kung sino..”

“okay.. okay.. basta.. pagkatapos ko tong sabihin.. tsaka ka lang lumingon.. kasi mahahalata tayong pinaguusapan natin sya..”

tumango lang ako..

“merong babae sa likod natin.. she’s wearing fuschia, long-haired, maputi.. narinig ko kasi sila sa CR ng mga friends nya ehh.. pinag-uusapan ka nila..”

“talaga? eh parang ngaun ko lang xa nakita..”

“oo.. transferee yan.. sinundan nya si Cedric dito..”

“edi mtagal na pala silang magkakilala?”

“oo naman.. actually, ex sya ni Cedric..”

“ex?? ” malakas kong nasabi.. at mukang naglingunan pa ata ung mga kasama nung girl..

“anu kaba Mylene?! hinaan mo lang.. itutuloy ko paba tong kwento ko?!”

“oo cge.. tuloy moh..”

“kasi ganito yan..” lumapit pa sakin si Marian dahil mukang mapapalaban xa sa kwentuhan..

“schoolmate namin xa ni Cedric sa La Salle last year.. nung first sem, naging sila nga ni Cedric.. tumagal ata sila ng mga 4 months..”

“4 months.. matagal-tagal na din yon..”

“oo nga.. manahimik ka muna.. ako muna magsasalita.. ok?”

“ahh.. cge.. “

“pagdating ng kalagitnaan ng 2nd sem.. nakipag-break si Cedric, walang may alam kung anung dahilan, kinukulit ko si Ced pero ayaw nya tlgang sabihin,. dumating pa nga sa point sa ino-offer nya na kay Ced ung katawan nya ehh..”

“halah.. grabe naman yang babaeng yan.. edi sobrang mahal pla tlga nya si Cedric..”

“ewan ko sa bruhang yan.. then, nung graduation na.. akala nya sa CEU mag-aaral si Cedric, so she enrolled there.. pero di pala..”

“tapos nung nalaman nya na Ced’s studying here.. she transferred here??”

“bull’seye!”

“talaga?! naku.. kawawa nmn pla xa..”

“kawawa tlga muka xang timang kakahabol kay Cedric, si Cedric naman.. takbo paalis..”

“bakit ba ayaw ni Cedric sa kanya?”

“balita ko kasi.. possesive daw.. kasi ganito yan..” biglang tumawa si Marian.. nababaliw na ata tong kaibigan ko.. tumatawa ng walang dahilan..

“huy.. bat ka tumatawa??”

“wala.. naalala ko lang kasi ung nangyari non..”

“bakit anu ba un? kwento mo na.. nabibitn ako ehh..”

“kasi ganito yon.. ( she chuckled ) one time, nagpractice game sila Cerdric sa ibang school.. eh dehins nakpagpaalam dito sa bruha.. ayun, naghisterical kasi di daw nagpaalam si Ced..”

“para un lang?? “

“oo kaya.. ang OA noh?!”

“sobra..!”

Then, we both laughed.. sa katangahan ng babaeng yon.

“sige.. pwede mo na syang lingunin..”

lumingon ako sa likod.. at.. ang ganda nya! ang puti pa! kaso mas maputi ako.. mukang may binatbat naman..

“she’s not that bad..”

“not that bad ka jan.. “

“ok naman ahh.. muka namang mayaman..”

“mayaman nga.. pero mas madatung tayong tatlo ni Ced “

I looked at her face once more.. maganda nga tlga.
nakaramdam ako ng insecurity.. pero onti lang.

pumasok si Cedric..

“lunch tayo? tara.. treat ko..”

“whow! may sakit ka ata Cedric ahh.. ” pang-uuyam ni Marian..

“talaga? treat mo?” sabat ko..

“oo naman..” napalingon xa sa likod namin at mukang nakita nya si Ex nya.. kaso deadma lang xa.

pagkalingon nya, nag-yaya na kaming umalis ni Marian.. habang naglalakad kami, i asked Marian..

“What’s the name of that girl again?”

“Charie..”

“Charie..” i whispered..

pagkatapos naming kumain dumire-diretso na kami sa mga bahay namin..
pero syempre.. hinatid ako ni Cedric.
pinilit nya ako ehh..

habang naglalakad kami papasok ng Subdivision namin, i hesitantly asked him..

“that girl..” i opened..

“ha?”

“ung babae sa likod mo kanina..”

“si Charie..”

“i know..”

“sino nagsabi?”

“ex mo sya diba?”

“oo.. part of my past..”

“maganda sya..” then i looked up.. nakita ko ang mga stars..

“i don’t need her..”

“bakit naman? muka naman xang mabait..”

“basta.. ayoko sa kanya..”

Hindi ko namalayan na nasa tapat na pala kami ng bahay namin.. kung di pa nya sinabi di ko ata mamamalayan.

“cge.. ingat ka jan ahh.. papasok na ako.. see you tomorrow..”

he nodded.. then, he spoke..

“about kay Charie..”

“hmmm?”

“i don’t love her anymore..”

“obvious nga ehh.. bakit ba?” parang madaldal ata ako ngaung araw ahh..

but he answered..

“coz i think.. my heart found it’s partner na..”

coz i think.. my heart found it’s partner na..

coz i think.. my heart found it’s partner na..

coz i think.. my heart found it’s partner na..

paulit-ulit na bumabalik sa isip ko yung mga salitang yon..

hindi ko alam pero parang natutuwa ako na kinakabahan, na masaya na kinikilig..

saarraap!!

strange feeling pero.. ang mahalaga.. masaya ako sa nararamdaman ko..

“te..teka.. masaya?”

ibig sabihin ba nito nagsisimula nang maging espesyal si Cedric sakin?

tsk.. hindi muna pwede.. masyado pang maaga..

napatingin ako sa orasan..

11:30 na??

ang tagal ko na palang nangangarap dito!

buti nalang unti-unti na akong nakaramdam ng pagkaantok.. bukas ko nalang itutuloy ang pangangarap ko..

The Next Day..

Mabilis akong naglalakad papasok sa gate.. nang may nakita akong nakasandal sa tabi ng dingding.

dumaan lang ako sa harapan nya.. dati kasi si Cedric ang nakikita ko don.. hinihintay nya ako dun tuwing umaga.

pero ngayon.. mukang wala xa.

payuko akong naglakad papasok ng gate ng biglang magsalita ang babae na nakasandal sa pader..

“nagulat kaba na ako ang nakita mo dito ngayon?”

unti-unti kong ipinaling ang paningin ko sa nagsalita.. sa nakita ko, hindi ako nagpahalata na medyo kinabahan ako sa kanya.. kundi, patanong na tingin ang binigay ko sa kanya.. dahan-dahan syang lumapit sakin.

“you’re expecting na si Cedric ang makikita mo dito.. right?” Charie said.

aba.. matapang ang isang to ahh..

“yea.. i was expecting na xa nga..” matabang na sagot ko..

“sorry kung na-disappoint kita..”

“no.. it’s okay.. magkikita naman cguro kami sa loob ng campus “

then i started to walk papalayo sa kanya..

“hindi sya papasok ngayon..” she said.

napahinto ako sa sinabi nya..

“how did you know?” nagsisimula na akong maasar sa mukang probinsyanang to..

“he called me.. ngayon lang..” pinakita nya sakin ang recieved calls ng cellphone nya..

“ok..” napabuntong hininga nalang ako, ayokong sirain ang araw ko at ubusin ang pasensya ko sa mga tulad nya..

tinuloy ko na ang paglakad ko.. then, i paused.

“by the way Charie, bakit ka nga pala naghihintay dito?” it’s my turn para mang-asar..

“hinihintay kita..” halatang nagulat xa sa tanong ko..

“so.. bakit mo ako hinihintay?” nilapit ko ang muka ko sa kanya para lalo xang maasar..

“para sabihin sayo na hindi papasok si Cedric..”

“sandali.. huhulaan ko..” umikot ako sa likod nya..

sinundan nya naman ako ng isang mala-Edward Cullen na tingin..

“alam ko na!.. sasabihin mo sakin na tinawagan ka ni Ced.. para magselos ako.. tama?”

“hindi..” tumanggi xa.. pero halatang-halata na yun talaga ang pakay nya..

“talaga? huh! don’t worry.. were just friends..” paniniguro ko sa kanya..

nagsimula nang mangulimlim ang muka nya..

“we started as friends noon.! tapos ngayon friends na kayo??! c’mon.. hindi ka naman cguro tanga para hindi maramdaman na may gusto sayo si Cedric..”

lumapit pa xa sakin ng sobrang lapit..

“alam ko kung may pinopormahan si Ced..” galit na xa..

“and you’re thinking na pinopormahan nya ako?”

“yea.. exactly..”

“bakit? masama ba yon?”

she stared at me na para nya akong lalamunin..

then i spoke..

“you know what? your face pisses me off..”

then, i walked away..

kahit ako nagulat sa sinabi ko.. kasi naman.. sobrang naiinis na ako sa mukang promdi na yun.. maxadong pakialamera!

asar na asar akong pumasok ng school..

napansin ni Marian na parang iritable ata ako..

“anong nangyari?”

“yung promdi na yon..”

“promdi? sino?”

“si Charizzard.. “

“oh? si Charie? bakit? anung sinabi sayo?”

“andun sa pader malapit sa gate.. xa pa nagsabi sakin na di daw papasok si Ced, tinawagan daw xa..”

“talaga?” nilapit ni Marian ang desk nya sa desk ko..

“My, naiisip mo ba naiisip ko?”

“naiisip ang alin?” hindi ko nmn talaga alam kung anung meron sa utak nya ngayon..

“kasi diba.. hindi nmn malayong magkabalikan sila.. “

“sabi ni Cedric di nya na daw gusto si Charie..”

pinipilit ko paring palakasin ang loob ko.. dahil alam ko sa sarili ko na mahal parin ni Cedric si Charie, nababasa ko yun sa mga mata nya nung napag-usapan namin si Charie sa labas ng bahay namin.. yung tipong kinakalimutan na nya si Charie pero mahal na parin..

“oo nga pero.. napansin mo diba na mukang gusto pa nga sya ni Cedric?”

then the bell rang..

hindi na namin natuloy ni Marian ang pag-uusap namin dahil baka batuhin kami ng libro ng prof namin.. pero buong araw ko paring iniisip yung mga sinabi nya.. oo nga, di malayo na magkabalikan pa sila ulit.

mukang mauudlot ata ang lovestory ko.. hindi ko napansin na galit na galit na pala yung cellphone ko dahil kanina pa nagri-ring.

“hello?”

“Mylene?”

“yea?”

“Cedric to..”

hindi ko pinahalata na medyo naiinis ako sa pagtawag nya..

“di ako nakapasok ehh..”

“yea.. i know.”

“may sakit ako ee..”

no anwer..

“Mylene? bakit?”

“uh wala.. may tiningnan lang ako, may sasabihin kapa?”

“wa.. wala na.. busy ka ata.”

“ou.. busy.”

“ahh ok.. nakakaabala pala ako..”

“pagaling ka nalang. bye.”

i sighed.

sa totoo lang, ayoko syang babaan ng phone. Gusto ko pa syang makausap. Marami pa akong itatanong sa kanya. Marami pa akong gustong malaman. Kaso, huli na.. huli na yata para saming dalawa. Mukang uuwi na yata ako mag-isa. Mukang si Marian nalang ang makakasama kong umikot-ikot sa mall.

09:30 pm. i prayed.

..na sana bigyan ako ni Lord ng signs kung dapat ko na nga bang kalimutan si Cedric. Buti nalang hindi pa ako maxadong nafo-fall sa kanya, pero ngayon palang, masakit na. Iniisip ko palang kasi na hanggang dito nalang kami, nalulungkot at nasasaktan na ako. hiniling ko na sana, bigyan tlga ako ni Lord ng ‘clear signs’.

THE NEXT DAY

Dire-diretso na akong naglalakad papunta sa school, dahil baka andun si Cedric sa wall. Though, I’m expecting..

pero.. wala nga xa dun.. sign naba to?

pumasok ako ng school, kahit anu mang pag-aari ni Cedric dun, wala akong nakita.. sign nanaman ba?

malungkot akong umupo sa desk ko at tumayo ako ulit para pumunta ng locker para dun ayusin ang mga gamit ko.. palusot para walang makapansin ng deep sadness ko.

pagkatapos kong mag-ayos, umupo ulit ako sa desk at nakinig nalang ng music sa player ko.. mataman kong tinitingnan ang mga puno sa labas.. maganda ang panahon.

dahan-dahan akong tumayo para pumunta sa bintana ng classroom para naman makita kong mabuti ang mga puno sa labas.

..ng biglang tumayo si Marian, kanina tahimik syang nagsusulat sa gilid ng bintana.

“Mylene.. tara? punta tayo ng canteen, iced tea tayo..”

tinulak nya ako ng malakas.. strange.

“ayoko.. ikaw nalang. ang aga aga pa..”

“uhmm.. sa fire exit nalang tayo.. tuloy na natin ung book na binabasa natin..”

“huh? mag-uumpisa na klase..” nagtataka na tlga ako..

“ay wait.. naiihi ako, samahan mo nalang ako sa CR..”

naninibago ako sa kinikilos ni Mylene, pero.. pumayag na rin akong samahan sya.

pagbalik namin ng classroom, patakbo syang bumalik sa upuan nya sa tabi ng bintana at sumilip sya sa labas. Sumunod ako sa likod nya para sumilip din, kaso hinawakan nya ung kamay ko, kaya hindi ako nakasilip.

“dun nalang tayo sa seat mo.. kwentuhan tayo.”

pag-yaya nya.

“dito nalang..”

“tara na kasi.. wag na tayo dito sa bintana..”

umupo kami sa upuan ko.. kaso may tumawag sa kanya, kaya naka-takas ako sa kanya.. palukso akong tumayo sa gilid ng malaki naming binatana ng sumigaw si Marian..

“Mylene! tara na dito..”

parang kinakabahan syang tumakbo papunta sakin..

ngumiti lang ako sa kanya, anong dapat nyang itago sakin?

tumingin ako sa baba.. kaya pala ayaw nya akong papuntahin sa bintana.

andun pala sila Cedric at Charie.. they’re so close na parang walang tao. parang sila lang ang tao sa mundo.

nagtatawanan pa.. at.. BAGAY SILA.

hindi ko maitago ang kalungkutan ko, pinilit kong ngumiti kay Marian.
Si Marian naman, hindi malaman kung san titingin.. kung anong sasabihin sakin.

ayaw nyang masaktan ako kaya nya ako pinalalayo sa bintana.

nakangiti akong humarap sa kanya..

“bagay sila no?” pinilit kong pasayahin ang tono ng boses ko..

“you can’t lie to me.. i know how it hurts..”

i took a deep breath..

“kailangan kong tanggapin na dito nalang..”

“andito naman ako ee.. kaya mo yan..” she smiled.

malamig na ngiti ang sinukli ko..

sa loob loob ko.. masakit tlga.

masakit.. :[

parang hindi sumasayad sa sahig ung mga paa ko nung maglakad ako papunta sa upuan ko..

feeling ko lumalayo ung pader sakin at lumalawak ang mundo ko, gusto kong balikan ung binatana at tingnan pa ulit kung si Cedric nga ba ung lalaking katabi ni Charie.. gusto kong makita dahil baka hindi si Ced un, para mabawasan naman yung sakit na nararamdaman ko..

bakit ko'to nararamdaman?

di ba hindi naman ako sigurado sa feelings ko para kay Cedric?

kaso..

mukang ngayon.. mapapalaban ako sa nararamdaman ko.. mukang mahal ko na nga xa.

10:30 am.. SAME DAY.

matamlay akong pumunta ng locker room.. pagkabukas ng locker ko, hindi ko alam kung bakit, pero parang umakyat sa ulo ko lahat ng dugo ko.. bigla akong nakaramdam ng matinding inis!

binato ko ung handbag ko sa loob ng locker.. at sunod kong binalibag ung dalawang librong hawak ko.. hindi pa na-shoot ung pangalawang libro na hawak ko at nahulog ito sa sahig, pero tinitigan ko lang ito..

habang tinititigan ko ung book.. hindi na ako makapagpigil, halos hindi na rin ako kumukurap.

naramdaman ko nalang na napupuno na ng luha ang mga mata ko.. at tuluyan na ngang bumagsak dito ang malalaking patak ng luha.. :[

dahan-dahan kong pinulot ang libro, sumalampak ako sa sahig at sumandal sa harapan ng mga lockers..

masyado na akong naguguluhan.. anong dapat kong gawin?

hindi na ako makahanap ng peace. :[

lumakad ako papuntang fire exit.. kaso mukang may tao.

kaya dumiretso nalang ako sa school oval,. at umupo sa tabi ng isang puno.

dito nalang muna aq.. kesa naman may mapagbuntunan pa ako sa loob.

cguro 20 minutes din akong nakaupo don..

nakaramdam na ako ng gutom kaya pumunta ako ng canteen, kaso naman.. andun pa sila Charie kasama ung mga alipores nya..

mabuti naman at nung pagdaan ko ee hindi sila nag-react.. subukan lang nila.
pagkatapos kong bumili ng sandamakmak na pagkain ay binalikan ko ulit ang fire exit.. wala nang tao.

ayos na ayos ang fire exit para sakin, dito lang ako nagkakaron ng peace of mind.. wala kasing nakikialam.

halos 10 minutes palang yata akong tumatambay nun ng bigla kong nakita na may naglulusot ng libro sa ilalim ng pinto..

abnormal?

tinitingnan ko kung may papasok kaso wala naman, hindi ko pinansin ung libro.

*toot* toot*

[ 1 message recieved

From: cEdRix..

nakita ko lang yan sa locker room.. alam ko book mo ean.. any prob? ]

suus..

nag-abala pa.. ang plastic.
Dun kna sa Charie mo..

*toot* toot*

[ 1 message recieved:

From: cEdRix..

gus2 moH samahan kita jan? ]

abah! gumana nanaman ang dugong stalker neto..

i replied..

[ wag na.. kaya ko na dito.. tnx. ]

mabuti naman at hindi na xa nagreply.. baka naman kung anu pa ang masabi ko dun..

2 pm

umalis na ako ng fire exit.. hindi ko na pinasukan ung 2 ko pang subjects.

uuwi na aq.. matutulog nalang ako sa bahay, kesa naman makita ko pa yung dalawang yon at.. naku!

payuko akong lumabas ng gate.. magko-commute nalang muna ako, siguradong wala pa si papa ngaun dahil maaga akong nakalabas ng school.. hindi nya ako masusundo.

paglabas ko ng gate..

swak.!

nakatayo dun si Cedric sa waiting shed..

tumawid ako sa kabilang part ng highway at dumiresto sa isang bakeshop, bibili nanaman ako ng pagkain para naman pag-uwi ko sa bahay hindi ako nakatunganga..

at siguro din naman.. pagtapos ko bumili wala na rin si Cedric jan.

paglabas ko ng bakeshop.. ang tibay. andun parin si Ced.

naisip kong lumapit, kasi naman baka isipin nya na tlga ngang nagseselos ako sa probinsyanang yon noh..

“A-Uhmm.. waiting for someone?” i asked him.

“Yeah.. si Charie..”

Ouch un ahh..

“Aw.. ok.. i’ll go ahead na..” i chuckled.

papahakbang na ako ng bigla nya akong pigilan.. nahawakan nya ung wrist ko.

“Bakit ka umiiyak kanina?”

and he’s looking straight into my eyes..

“It’s none of your business..” i answered coldly.

“Tell me..”

“Bakit ko sasabihin sayo? “

“Baka naman makatulong ako sayo..”

“Hinde! makakabigat ka lang..”

“Gagawin ko lahat para matulungan ka..”

i looked at his eyes sharply..

“let go of my hands..”

halatang nagulat sya sa inasal ko.. pero i must do that.
kailangan ko nang lumayo sa kanya, para naman hindi na maging dahilan ang isang “Mylene” sa pagksira nila..

“no..” his voice is trembling..

“ano pabang kailangan mo sakin?! wala naman tayong dapat pag-usapan..” i harshly said.

“bakit parang nagagalit ka sakin?!”

“hindi ako galit..” i looked away from his eyes..

“masama lang pakiramdam ko..” i continued..

then slowly, binitawan nya ang kamay ko..

“kaya mo bang umuwi mag-isa? gusto mo ihatid nalang kita?” full of concern ang boses nya..

kaso ayoko namang paasahin ang sarili ko..

“Hi-Hinde.. sige. kaya ko naman ehh.. baka hinihintay kana ni Charie..”

hindi sya nagsalita.. talaga ngang he’s choosing Charie over me.. at si Charie nga ang hinihintay nya.
Sakto naman na may dumaang jeep sa harap ng shed, sumakay na ako.

habang bumabyahe..

*toot* *toot*

1 message recieved

From: cEdRix..

[ just txt me.. if you need help and if ders sumthing wrong mkay?.. tc. ]

i sighed..

kung alam mo lang.. everything’s wrong.

when we reached our house.. himala.

andun na agad si Papa.. dapat gabi pa un uuwi diba?

i slowly entered our house.. nasa sala sila Papa and Mama..

“syempre naman, yun ang mas mabuti para sa kanya..”

“pano kung hindi pumayag ang anak mo?”

“papipiliin natin sya..”

“naku! parang di na bago sayo yan.. matigas ang ulo non..” Mama said..

“anu yon ma?” i interrupted..

“anjan kana?” papa said..

“obviously.. anu yong pinapag-usapan nyo?”

“kung gusto mo daw..”

“nang ano..? “

“mag-aral..”

“nag-aaral na ako.. “

“hindi yon.. ng violin..”

“violin?? “

“oo.. gusto mo ba?”

“mahirap ata yon ee.. “

“bakit? nakatugtog knba before?”

“hindi pa..”

“oh.. hindi pa pala ee.. bat mo sinabing mahirap?”

“tingin ko lang..”

“susubukan mo ba?”

“pwede rin.. ayos lang.”

“good.. pupunta ka muna ng Rizal for that..”

“Rizal?”

“Oo.. nandun ung magte-train sayo..”

“xa nalang papuntahin mo dito.. ang layo layo non ee..”

“san no gusto matuto.. dito?? magulo dito..”

“may school pa ako.. panu yon.. di ako papasok?”

“school mo naman ang may pakana neto ee.. sila ung nagsabi na ipa-train ka.. para meron na silang violinist..”

“ako? eh bat ako pa?”

“you have the potential daw..”

“bibigyan ka nalang nila ng mga reviewer, mag-aaral ka parin habang wala ka dito, pagdating mo.. mage-exam ka.. ” mom said..

“bakit? parang all of my life naman akong nasa Rizal non..”

“hindi naman.. 2 months lang..”

“2 months??”

ang tagal nun aa.. ang dame nang pedeng mangyari sa dlawang bwan..

“tama anak, 2 months..” papa continued..

“at isa pa Mylelne, maiksi pa nga ang two months ee.. ung iba ngang nag-aaral ng violin, matagal pa nila bago natutunan..”

“edi ako.. unti-unti din..”

“tsk.. 2 months. Mahirap ba yon??”

“hi-hindi naman sa ganun Pa, kaso kasi.. ang tagal naman din nun yata..”

“basta.. mag-aaral ka.”

After that, tahimik kaming kumain.
napag-isip isip ko..

kesa naman araw araw kong makita ung Charie at Cedric na un noh, mas mabuti na rin na umalis ako.. para maisip din ni Cedric na kaya ko ding mawala sa tabi nya.. kasi naman baka isipin din nya na patay na patay ako sa kanya noh! di nalang..

“Ahh Papa.. kelan ba ako pupunta ng Rizal?”

“after 2 days..”

2 days? sakto.. ayos na yun.

pagkatapos ko kumain, umakyat ako sa room ko, may Violin na sa kama ko..

hindi magtatagal, matutugtog na kita.

“Mylene?”

“Ma?”

“sumama ka sakin bukas aa? bibili tayo ng mga damit mo, para may magamit ka sa Lessons mo..”

“okay, pero may klase po ako..”

“after class okay? i’ll pick you up..”

Then, she left.

ayos ahh.. parang gustong-gusto na nila akong palayasin..

Kinabukasan

“yes.. i’ll be leaving..”

“basta mylene ahh? mag-iingat ka dun.. pagbalik mo, dapat ako una makakarining ng tugtog mo aa?”

“oo bah..” inakbayan ko si Marian.

“at mabuti na rin sigurong umalis ka no? para kahit papano matakasan mo sila Ced..”

“un nga din ung iniisip ko ee..”

“ayos na rin yun.. kaso, wala naman akong makakasama dito! panu yun? edi diretso uwi na ako galing dito sa school, di na ako makakapag-mall, at makakabili ng magagandang sandals..”

“sira.. edi si Cedric, isama mo..”

“ok ka lang?! kitang pag kasama natin yun, parating nagmamadali, at sobrang KJ pa..”

“kaya mo naman siguro mag-isa noh..”

“kaya nga.. kaso gusto ko kasama kita..”

“naku! basta.. pagbalik ko din dito.. bibilhin natin lahat ng step-in pati french fries.. “

“sus.. ikaw lang naman may gusto ng fries noh.. “

“kunwari kapa eh, ung tira ko kinain moh..”

“si Cedric kaya kumain non!”

“nakita ko ikaw.. “

“teka, mama mu yon diba? si Cedric ba yung kausap nya?”

then, i turned my head..

“si mama nga.. hayaan mo silang mag-usap..”

“bakit andito mama mo?”

“bibili kami ng damit para sa pag-alis ko..”

“ah.. oh panu? aalis na muna ako.. papa-xerox muna..”

“okay..”

hinintay ko muna sila Mama at Cedric na matapos mag-usap..
then, my MOm shouted..

“Let’s go na..”

walang imik akong sumakay ng Van..

parang timang na nakatingin sakin si Cedric.. ung parang what’s-going-on look..

ako naman.. walang reaksyon, pinipilit kong iparating sa kanya na, kaya kong wala xa.
then my Mom waved goodbye on him..
umusad na ang Van, xa naman.. natuod na dun sa gate ng school, tinitingnan habang papalayo ang sasakyan..

“Mylene..”

“Yea?”

“Hindi mo pa pala nasabi kay Cedric na aalis ka..”

“Hindi pa nga.. alam naba nya ngaun?”

“Sinabi ko..”

—– no reply.

“nagulat yata na aalis ka..”

“2 months lang naman..”

“kaibigan mo sya diba?”

“oo.. mejo.”

“bakit hindi mo sinabi sa kanya na aalis ka..?”

“hindi ko naisip ee.. at madalang ko na rin xang makita sa Campus..”

“iniiwasan kba nya?”

“i think so.. “

silence…

then we arrived at the Mall..

lahat yata ng makita kong jeans at shirts, binili ni Mama..

atleast ngaun, nadagdagan na damit ko..

umuwi kami na pagod na pagod.. kalalakad.

padapa akong tumalon sa kama ko.. soundtrip muna.
biglang lumakas ang ulan, kaya hindi ko marinig., nagmuni-muni nalang ako..

napansin ko ang chain ng cellphone ko.. oo nga pala, baka may nagtxt sakin..

[ 4 messages recieved

From: 0909******

..elow poe :]

From: MaRiaN :]

..’ nakauwi knba? lakas na ulan wo..

From: MaRian :]

..’ kaen na pOh kaYow!

From: cEdRic

di mo man lang sinabi..]

anu daw? di ko man lang sinabi..?

kapal nya aa..

hindi naman ako dapat nagre-report sa kanya ehh..

dahil sa lamig, inantok na ako at nakatulog. Pagdilat ko.. umaga na.

bukas na ang alis ko..

excited ako na malungkot.

pumasok na ako.. syempre naman. Last day ko na para pumasok ngaun, at para makita ko din si Marian noh..

“Myleeeeene!” sigaw ni Marian ng makita ako sa classroom.

“energetic ka aa.. nag-enervon kaba?! “

“BUkas na ahh!”

“oo nga ehh..”

“sakto 7 palang.. nag-meeting ung mga teachers, hanggang 2 pa meeting..”

“ang tagal naman yata ng meeting na yun..”

“oo.. syempre noh.. maraming bisita ung dumating, teka.. ayaw mo ba nun?! makakalabas pa tayo?”

“oo nga noh?! tara.. Mall tayo!”

“okay! wait lang.. bili lang ako Nestea.. hintayin moko jan..”

the, she left..

“so, you’re leaving na talga?”

tiningnan ko kung sino ung nagsasalita.. CEdric.

“yea..” i smiled.

he slowly walked towards me..

“Bakit di mo sinabi sakin?”

“it’s none of your business..”

“i know..”

“alam mo naman pala ee.. anu pang ginagawa mo dito?”

“bakit? bawal ba ako dito?”

astig to aa..

“hindi..” then i looked away.

“ang tagal din ng 2 months aa..” he continued..

“yea.. quite long.”

“astig.. violin.”

“.. oo nga ee..”

then Marian arrived.. nagpadulas pa xa pabalik sa labas.. di nya ata inexpect na kausap ko si Cedric.

“mayang, tara na?”

“let’s go na? nag-uusap ka kayo ee..”

“hindi na, tapos na.. alis na tayo.”

“okay.. let’s go!”

we left Cedric..

bahala xa sa buhay nya..
nagpaiwan ng konti si Marian..
siguro nagtataka xa kung bakit ko iniwan si Cedric..

then, she followed me on the school gate..

“Anung nangyari?” she asked.

“Saan?” i plainly answered.

“Yung sa pag-uusap nyo ni Cedric.. nagpaalam knb sa kanya?” she curiously asked.

“Hindi ko na kailangang magpaalam kasi alam nya namang aalis ako..”

then, we walk together slowly..

“So panu yun? sana nagpaalam ka ng maayos kasi matagal-tagal din ang 2 months..”

“No need.. ” iniwas ko ang tingin ko kay Marian.

“panung No Need?! huy anu kaba bruha ka?! mahirap umalis nang naiwan ang puso noh!”

“What?”

“sabi ko, mahirap umalis sa isang lugar na alam mong may maiiwan kang malaking parte ng sarili mo..”

“So, what do you mean?”

“Tanga ka ba o tanga-tangahan lang?”

“Hindi ko kaya magets!”

“Ang gusto kong sabihin..” then she put her voice in front of mine..

“..magpaalam ka ng maayos sa tao! kasi darating ung panahon na pagsisisihan mo yang ginagawa moh!.. get it?!”

“Todo na yan?! oo nagets ko na! kaya manahimik kana! umalis na tayo!”

“tara! ” galit pang sumagot!

Ayoko munang isipin ung mga sinasabi ni Marian, malinaw na sakin lahat. Wala nang chance para samin ni Cedric, and di magtatagal, matatanggap ko.. at makaka move-on aq.

Maghapon kami ni Marian sa Mall, kain ng ice cream, bili ng shirts, kain ng pop corn , upo-dito, upo don, kanta dito, rampa don..

That was a very tiring day at d same time masaya din..

syempre naman.. i have to spend my last day with my Buddy noh!

9:00 na ako umuwi sa bahay.. ng gabi.
nasarapan sa pamamasyal eh..
pero, naiintindihan naman nila papa un noh.. kailangang maintindihan nila.

sa sobrang pagod ko, nakatulog agad ako..
hindi na nga rin ako nakapagpalit ng damit ehh..

nagising nalang ako ng 4:00 am..
bumaba ako sa kusina.. nagugutom na kasi ako.

pero naabutan kong gising na si Mama..

“Mama? ang aga mo nagising ahh?” pupungas-punas pa ako habang pababa ng hagdan.

“Oo.. naghahanda kasi ako ng pagkain para sayo. Kumain ka muna, may menudo jan sa lamesa..”

tinanggal ko yung takip sa lamesa.. ayun nga ung menudo, kaso.. sobrang dami naman ata..

“Para sakin to lahat?”

“Oo.. kung kaya mong ubusin..”

“Bitay ba to?”

Pagkatapos kong kumain, naligo na ako at inayos ang mga gamit ko..

6:00 am

Pumunta na kami nila Papa sa school, dala-dala lahat ng gamit ko, papunta na ako ng Rizal.

Dumiretso muna ako sa classroom namin, andun na si Marian..

“Mylene, tabi mo to ahh?”

Binigyan nya ako ng Pink na T-shirt na may brown signature print sa bandang laylayan..
with matching tears in her eyes..

“Gaga!” Hinampas ko sa kanya ung T-shirt na binigay nya sakin.

“..anung kala mo sakin? di na babalik?!”

“Hindi noh.. kasi..”

pinakita nya sakin na pareho pala kaming may ganung Shirt.. abnormal tlga.

“..basta pag nagpicture-pictue ka dun, suotin mo yan..”

“Oo na.. OO na..”

Lumabas na kami ng classroom.. papaalis na ako.

Nakita ko si Cedric sa gilid ng corridor.. He’s looking at me.

“Sandali aa.. alis muna siguro ako..” at nag-evaporate na nga si Marian.

Silence..

Silence..

“I’m leaving..” binasag ko na ang katahimikan.

Pagkatapos kong sabihin ang mga salitang yon ay mabilis na akong lumakad.. ayoko nang marinig ang mga sasabihin nya, dahil kapag narinig ko pa.. siguradong mahihirapan lang ako sa pag-alis ko..

Dumire-diretso na ako sa sasakyan, at nagpaalam na rin kami sa Dean namin..

Isang sulyap pa..

nakita ko si Cedric sa bintana ng Corridor.. nakatingin sya sa sasakyan namin.

Kung alam lang nya..

Masakit din sakin ang ginagawa ko.. lalo na yung pag-alis ko. Kaso, kailangan kong gawin.. ayokong maging tinik sa kanila ni Charie, ayokong ako ang maging dahilan ng kalungkutan ng isang tao..

dahil alam ko.. alam ko.

alam ko ang pakiramdam ng iniwan..

ayokong may makaramdam pa ng matinding sakit na katulad ng naranasan ko.. sa pag-alis ni CJ.

Umalis na kami.

sila Papa, si Mama ung Adviser ko, at ang school president ang naghatid sakin sa Rizal..

9:30 am

Huminto muna kami sa Sbarro para kumain..

nakatulala parin ako habang kumakain, mabagal ang pagnguya ko..

“Anak.. may gusto kabang kaining iba?” nag-aalalang tanong ni Mama.

“G-Gusto ko ng Hotshots, pati ng French Fries..” walang ura-urada kong sinagot..

Tumayo ako at dumiretso sa KFC..

Pagnag-lalagalag kasi kami nila Cedric pati Marian, un parati ung kinakain namin.. lalo na ung FRench Fries..

mabagal din akong bumalik sa Sbarro..

Handa na sila para umalis, kaya dinala ko nalang sa Van ung mga binili ko..

Nakatulog ako ng mahaba.. malayo-layo rin ang Rizal.

1:30 pm

nakarating na kami sa Music School..

parang Kumbento, ang taas at napapalibutan pa ng Cadena de Amor ang Bakod.. with matching White Grills na gate..

parang school sa Hana Yori Dango..

Sinalubong kami ng School Head..

“Welcome.. I’m Ms. Gomez, the SchoolHead..” at binaling nya ang tingin nya sakin..

“This must be Mylene..” medyo matapang ang boses nya..

“Exactly..” sagot ng President namin.

“..Parents, stay at the lobby. Mylene, follow me..” Straight body syang umakyat ng hagdan at bumaling ulit ng tingin sakin..

“..Bring your things..”

“..Im sorry..” baka akala nya ang tanga-tanga ko..

Patakbo akong bumalik kina Mama at binuhat ang tatlo kong bag na uber sa laki at sa bigat.. buti nalang at may mga tumulong sakin na helpers ata ng school..

umakyat kami sa 3rd floor..

binuksan ng Head ang mabigat na pinto..

tumambad sakin ang isang maliwanag na room na may apat na kama.. maluwag na sliding window at dalawang ‘sing taas kong cabinet.. not bad. Maganda nga ee.. May aircon pa..

Sa tingin ko, hindi ko pagsisisihan ang pagpunta ko dito..

“Dun ang kama mo..”

tinuro nya ung kama sa tabi ng bintana.. nice..

“Sina Angelli, Kim and Noella ang mga kasama mo dito..”

“All girls.?”

“Oo.. nasa kabila pang building ang cabin ng mga boys..”

“Oh i see.. thanks Miss Gomez..”

“Welcome ka dito.. ibibigay nalang namin sayo ung listahan ng mga dpat gawin dito.. okay? pahinga ka muna..”

then, she left.

Pumasok naman ang tatlong na babae.. about my age.. sila cguro ung makakasama ko dito sa room..

magaganda sila, mukang mayayaman.

“Ikaw si Mylene?” super wide ang smile ng isang babae.

“Yea..”

“Im Noella..” she smiled sweetly.

“..and im Angelli..” dugtong ng isang babae na hindi maxadong maganda pero malakas ang appeal.

“..Kim here.!” sigaw ng huling girl na maputi at ung masasabi kong pinakamaganda sa kanila..

“..san ka galing na school?” umupo si Angelli sa kama ko..

“Mandaluyong.. andito lang ako for violin lessons..”

“talaga? bakit dito? mahigpit dito ehh..” Kim said.

“2 months lang kasi.. kaya kailangan ko ng rapid learning..”

“Ahh oo.. sakto lang un, dahil sa takot mo kay Miss Gomez, matututo ka tlga ng maaga.” Angelli said.

Napatingin ako sa bag ko.. naalala ko ung mga pagkain na pinabaon sakin.

“Gusto nyo kumain?” i offered.

Nagkatinginan silang tatlo.. kaso, nalabas ko na ung mga pagkain ko ehh..

Kumain naman sila..

Kinabukasan, nagsimula na ako..

Lima kami sa Violin Class, kasama ko si Noella. Si Angelli nasa Piano, Si Kim nasa Viola.

Si Miss Gomez ang nagtuturo samin sa Violin.
Nakakaihi sya sa sobrang tapang at disiplina, Buti nalang beginner palang ako kaya hindi nya ako masyadong hinihigpitan at sinusungitan, di katulad ni Noella na matagal-tagal na rin dun.
Ninenerbiyos si Noella tuwing may assignment syang piece. Kasi kailangan nyang tugtugin kay Miss Gomez ang isang unfamiliar piece, practice within 2 days.. tapos 3 pages pa.

ako naman, ayun.
namumula na ung kamay ko kakapalo ni Miss. Kesyo, mali hawak sa Violin.. hmp!

1 month passed.

nakahalo na ako sa regular class, mas mahaba ang oras ng Lessons ko, kasi 1 month nalang din ako sa school. 6 hours a day ang klase ko.. di tulad ni Noella na 4 hours lang. Unfair. hmp!

Kami naman nila Angelli, Kim and Noella.. close na close na.. we go shopping all together.. kain magkasama, over da bakod – magkakasama din.

mabilis na lumipas ng 2 weeks..

malayo-layo na rin ang narating ko.. nakakatutog na ako ng feel na feel at nakapikit pa..

Isang hapon, pinatawag kaming apat ni Miss Gomez.

“Siguro may nagsumbong satin na alas-dos na tayong natulog kagabi..” kinakabahan pang sabi ni Kim.

“O baka naman.. sinabi din sa parents natin..” OA naman to si Noella.

“Basta, wala yan.. tara na.” yaya samin ni Angelli..

Ako ang nagbukas ng pinto sa Music Hall..
KInakabahan kaming apat..

Ano kayang mangyayari?

Nakaupo si Miss Gomez sa Gitna ng mga Instruments.. ung mga hawak pa namin.

Dalawang Violin, isang Grand Piano at isang Viola..

Ano kayang sasabihin at ipapagawa nya samin?

Nagtutulakan pa kaming pumasok ng Hall..

nagpila-pila kami ng makaharap kami kay Miss Gomez.
“2 weeks nalang..” yan ang sabi nya samin.

Nagkatinginan nman kaming apat.

May inabot sya saming mga papel, tig-anim kami.

dahan-dahan ko pang inisa-isa ang mga papel..

“..Music Pieces?” nagtataka kong tanong sa kanya.

“Yes, music pieces. Dahil 2 weeks nalang kayo dito, kailangan nyong patunayan sakin na may natutunan kayo.. lahat ng anim na pieces na yan ay itutugtog nyo sakin bukas ng alas-tres..”

“But.. Miss, anim po ‘to.. hindi po namin kayang pagsabay-sabayin ng isang gabi lang ang practice..” Angelli complained.

“Bakit? diba marunong naman kayong bumasa ng nota? dapat nga on-the-spot yan ee..”

Natahimik kami ng marinig namin ang on-the-spot..

Mas mabuti na bukas nya kami patugtugin, at least may oras pa kami para mag-panic.

“Okay.. 3:00 pm. Sharp.”

Paalis na sana si Miss ng tanungin ko sya.

“Do we have to play it perfectly?”

“Syempre..”

“Panu po kung hindi namin magawa?”

“You’ll stay and study here for two more months..”

Then, she left.

Hindi na ako nakapagsalita..

“Oh no! dapat magawa natin to!” tumakbo na si Kim sa kwarto dala-dala ang Viola nya para magpractice..

Umupo naman si Angelli sa tabi ng bintana para pag-aralan ang mga nota, gagamitin nya na ang piano mamaya.

Si Noella naman, nag-evaporate na at pumunta sa rooftop para dun magpractice..

Kinuha ko na din ang Violin ko at pumunta sa Garden.

Mataman kong pinagmamasdan ang mga pieces.

Anim na music pieces, isang araw na practice.. imposible yata to..

tinitigan ko pa ulit ang mga papel..

Journey
Gone
Vera’s Theme
Song for Clemente
Tears in His eyes

at..

Stay with me..

teka? Stay with me..? O_O

Ayun ung sad song na parating kinakanta ni Cedric sa mga School Competitions at sa mga Serenades sa mga Mr. and Miss ng school namin.

Naalala ko tuloy sya.. kamusta na kaya yun? Galit pa kaya sya sakin?

2 weeks nalang.. magkikita na kami, anu kayang magiging reaksyon nya pag nakita nya ako?

Nag-iisip-isip pa ako ng kamuntik na akong mapatalon sa kinauupuan ko..

May dapat pa pala akong gawin! Hindi ngayon ang oras para pag-isipan ang mga ganung bagay! kailangang mag-practice.!

Inuna ko ang Vera’s Theme.. medyo di ko kasi alam yon.
4:30.. malinaw na sa pandinig ko ang kantang yon.

Sinunod ko ang Song for Clemente, Journey, Gone at ang Tears in his Eyes..

12:00 na ng gabi ng tumayo ako sa Garden.

Hindi naman kaso yun, kasi maraming tao sa school. At isa pa.. gabi tlga ang layas ng mga estudyante samin kasi busy sa umaga..

Pumunta ako sa kwarto namin..

Si Kim lang ang naabutan ko dun, nakadapa sya sa kama..

“Perfect mo na?” Halos naiiyak pa nyang tanong sakin.

“Hindi pa.. Linis nalang.”

“Buti kapa..” tinabunan nya ng unan ang mukha nya..

“Bat ikaw? ayos na?”

“..ang hirap nmn talaga kasing tugtugin ng VIola!”

Binato nya ung Stick nya..

“..sa laki ba naman nyan! tignan mo, namumula na ung mga dulo-dulo ng daliri ko kakatipa jan!” patuloy nya.

“Kumain muna kaya tayo? stressed kana kasi puro yan ang iniisip mo..”

“Mabuti pa nga..”

Bumaba kami at lumabas ng gate.. dumiretso kami ng KFC.

“..ilang pieces naba ang na-perfect mo?” tanong ko sa kanya habang kumakain..

“Perfect? Uhmm.. ung Vera, Clemente, Tears, Gone pati ung Stay.. naayos ko na.. eh ikaw?”

“ung Stay with me hindi ko pa naayos, hindi ko pa nga nasisimulan..” sagot ko sa kanya.

Tahimik muna kaming kumain..

“Teka Mylene..”

“Uhm?”

“Bakit palagi kang dito sa KFC kumakain?”

Then, tumingin sya sa kinakain ko..

“..tapos palaging Hotshots, French Fries at Coke ang kinakain mo..”

I just smiled..

“Bakit?” she asked..

“Wala lang.. eto lang kasi ung parati naming kinakain ng Bestfriend ko pati ni Cedric nung nasa Manda ako..”

“Cedric?”

“Uhum..”

“You never mentioned his name before..”

“Really?”

“Yer.. Sino ba sya? BF mo?”

“hindi.. hindi kami..”

“Pero mahal mo?”

I didn’t replied..

“Shoot ba? ” patawa nyang tanong sakin..

ngumiti lang din ako..

“Kaya ka nandito sa Rizal to get rid of him?”

“Exactly..”

“Spill..”

“He had a girlfriend na kasi.. ayokong maging harang..”

“Oh.. sabagay, mahirap madamay ang pangalan sa paghihiwalay ng dalawang tao..”

“Yea right..” i sighed..

“So panu yun? 2 weeks nalang.. magkikita na kayo.”

“Di ko nga alam kung pano ako aasta sa kanya ee..”

“Mahal mo paba? 2 months na rin yun.. malay mo infatuation lang.”

Mahal ko pa nga ba?
Mahal ko pa nga ba si Cedric?

“So ano?” atat na tanong ni Kim.

“Yeah..” i smiled..

“That’s my girl! ayus lang yan.. malapit naman na ee..”

Inubos lang namin ni Kim ang drinks namin at bumalik na kami sa Dorm..

Balik practice sya..

Ako naman tumayo sa bintana..

Yes.. i still love him.
at lalo itong pinagtibay ng layo namin sa isa’t-isa..

3:00 am.. bumalik na sa room sina Noella at Angelli, Natulog na rin kami..

9:00 am..

kahit kulang pa ang tulog ay pinilit kong bumangon.. kailangan ko pang i-practice ang Stay with Me..

Pumunta ulit ako sa Garden at dun nagpractice..

Awa ni Lord, naayos ko lahat ng pieces ng alas-dos..

Bumalik na ako sa room para maligo at magbihis.

Pagkatapos, sabay-sabay kaming pumunta ulit ng Music Hall.. Andun na si Miss Gomez..

“Seems like na-perfect nyo ah?” bungad nya samin..

Wala namang sumagot samin.. wag sanang pangunahan ng kaba, kasi pag kinabahan nya.. YARI NA. Kahit na-perfect mo nung practice, pag nasa harap na ni Miss at nagkamali ka..

2 months ka bui..

“Kunin nyo na ung mga gamit nyo..” Utos ni Miss..

“Dala na po namin..”

“I mean, ung mga damit nyo..”

Nagtataka kaming nagkatinginan nila Noella..

“bakit? ayaw nyo bang umuwi ng maaga? pag-nakapasa kayo dito sa exams ko.. pwede na kayong umuwi ngayon..”

Abot Tenga ang ngiti namin kay Miss Gomez!

“Talaga Miss?!” Maluha-luhang tanong ni Angelli

“Yes.. Go Ahead na.. baka magbago isip ko..”

Naguunahan kaming bumalik ng room at walang tupi-tuping pinasak sa mga maleta ang mga gamit namin..

YEESS! maaga ang uwi ko!

Bumalik ulit kami ng Hall dala ng mga bigating gamiit..

“Wag muna kayong magpakasaya.. dahil pag di ko nagustuhan ang performance nyo.. dito parin ang bagsak nyo..” tumapang ulit ang boses nya..

“Shall we start? Angelli, you first..”

Na-shock ata si Angelli..
pero umupo parin sya sa Piano..

“Vera’s Theme..” Simula ni Miss.

Angelli glided her fingers on the piano keys, para syang lumulutang sa ere.. at walang duda na nagustuhan ni Miss Gomez ang pagtugtog nya..

tuloy-tuloy nyang tinugtog ang Lima pang pieces..

Well done, masasabi kong perfect..

Sumunod si Kim.. para naman syang Reynang tumtugtog hawak ang Viola nya.. parang kahapon lang sobrang problemado sa gagawin nya, tapos ngayon.. pumipikit-pikit pa..

Then si Noella, nakangiti ang mga mata nya habang tumutugtog ng violin, with matching nginig ng mga tipa.. at infairness, halatang matagal na sa pagtugtog ng Violin, dahil halatang gamay na gamay na ang bawat string ng violin..

Last akong tinawag..

Naku.. panu ba to? baka maiwan akong mag-isa dito ng dalawang buwan.. di ako papayag!

Pinatugtog sakin ni Miss Gomez ang mga pieces, dinama ko lang naman ang bawat tunog na lumalabas.. at dinedicate ko yun para sa lahat ng mga taong mahalaga sakin..

Paalis na ako sa harap ni Miss Gomez..

“You forgot the ‘Stay With me’..”

Ay oo nga pala.. Kaso, para sakin.. ayun ang pinakamahirap tugtugin.. naaalala ko kasi si Cedric.. and masyadong malungkot ung song.

Pero.. tumayo parin ako sa harap ni Miss at sinimulang tumugtog..

Para kay Ced..
Para kay Cedric ang kantang to..

Pumikit ako habang tumutugtog.. dumilat nalang ako nung tapos na ang pagtugtog ko.

Napansin ko na may lines na pala ng luha ang mga mata ko..

“Shit.!” nasabi ko habang pinupunasan ang mga luha ko.. di ko akalain na mapapaiyak ako ng kantang yon..

Nakatingin lang sakin si Miss Gomez..

“Well done students! sobrang laki na ng improvement nyo simula nung una ko kayong marinig! hindi ko ineexpect na made-deliver nyo sakin ng maganda ang mga pieces na binigay ko..”

Nakatingin parin kami kay Miss na parang meron pang hinihintay na sabihin nya..

Natawa sya samin.

“Oh Yes.. pasado kayong lahat.”

“woooohhh!” halos sabay sabay naming sigaw..

makakuwi na ren!

Nagpaalam na kami kay Miss Gomez, kahit masungit yun.. mahal namin yon!

Sinabayan pa ako ni Miss palabas ng gate.

“Mukang espesyal sayo ung song na yun ahh?” seryoso nyang tanong sakin..

“Saan po dun?”

“The LAst one.. Stay With me..”

“Ahh.. Yes.”

“Kung para kanino man yun, Goodluck sa inyong dalawa ahh?” tinapik nya ang balikat ko at ginulo-gulo ang buhok ko..
“Thank you Miss!” humalik ako sa kanya at umalis na ako..

nag-commute lang ako pauwi para magulat sila pagdating sa bahay..

at para bukas din.. makapasok na ako sa school..

Ano na kayang balita kina Marian at Cedric?

9:00 na ng gabi nang makarating ako sa bahay..

Gising pa sila.

Sinipa ko ang pinto at nagtago sa gilid ng banga sa tabi ng pintuan namin..

Binuksan ni Papa ang pinto, kaso nung wala syang nakitang tao.. sinara nya ulit.

Kumatok na ako ng maayos at gulat na gulat si Papa nang makita nya ako..

“Oh? bakit nandito ka agad?! 2 weeks pa diba?!”

“Bakit Pa? ayaw mo? syempre matalino, talented at maganda ang anak mo ee.. kaya pinauwi na ako agad, mabibils ako matuto!”

“talaga?! kumain ka na ba?”

“Hindi pa nga ehh, ang layo ng biyahe.. may pagkain paba kayo jan?”

Lumabas si Mama ng kusina at tuwang-tuwang niyakap ako.. Si Papa naman, inakyat ang mga gamit ko sa kwarto..

Kumain ulit sila Mama ng hapunan, para naman daw may kasabay akong kumain..

“So? kamusta naman ang school?” Tanong ni Papa habang kumakain kami.

“Ayos lang.. maganda, parang pang-mayaman tlga..”

“May mga naging kaibigan kaba?”

“sila Kim, Noella and Angelli..”

“Tugtugan mo nga kami..” biglang sabat ni Mama..

Napatingin naman ako sa kanya..

“Pagtapos kumain..” sabi ni Papa.

pagkatapos nga namin kumain, pumwesto na sila mama sa sala.. ako naman tumakbo sa kwarto at kinuha ang violin ko..

“Anong tutugtugin ko?”

“Bahala ka..”

Nag-isip ako sandali at sinimulang tugtugin ang violin..

The Prayer ang napili ko..

Pagtapos kong tumugtog, abot tenga ang ngiti ni Papa..

“ang galing nga anak ko ahh!”

“syempre..” sabay kindat..

Nagkwentuhan pa sila Mama sa baba at ako naman umakyat na at inayos ang mga gamit ko.. Napansin ko ung konting pagbabago sa kwarto ko, nilagyan na ni papa ng study table at malaking salamin sa gilid ng cabinet.

Humiga ako sa kama at sandaling pinagmasdan ang kisame ng kwarto..

Kinuha ko ang cellphone ko at tinext si Marian..

[ Bruha! ditew na aq! Muxta na?? ]

kidlat-bilis naman syang nagreply..

[ Sheeeet! jan kena? kala q neks wik pa?? e2 aus lan kaw bah? uxtah? ]

[ etoh ayus lan din.. bukas punta akew skul, mall teu ahh? weeee! ]

[ Cge. cge.. bruha ka muka kang mall! tulog kena maaga.. kita-kitsz nalan teu tom.. ukie?! ]

[ Ukie.. Ukie.. see ya tom! ]

Napangiti lang ako..

Kahit na sa txt bakas parin na malakas ang sapak ng Marian na yun ahh..

Kinabukasan..

Maaga akong pumunta ng school..

Pumunta muna ako ng President’s Office at ni-request nyang tugtugan ko sya..

Vera’s Theme ang tinugtog ko.. ang piece na nagpadugo sa ilong ko..

Tuwang-tuwa naman ang Dean namin..

Dapat lang noh.. pinaghirapan ko din yung teacher ko dun na uber strikta..

Paglabas ko ng office, sinalubong na agad ko ni Marian..

“Myyyleeene!!”

Hala parang nasa bundok..

“Huy ang lakas kea ng boses moh!”

“Tara na??”

“Sa Mall tayo agad?! pasok muna tayo! sayang naman tong uniform ko..”

“Sige sige, hanggang 1:00 lang nmn tau dito ehh..”

Pumasok kami sa mga subjects namin at rumampa na sa SM..

Syempre sa KFC parin kami..

“So.. anong nangyari sayo sa Rizal?”

“Violin..”

“Tange, alam ko.. loka-loka ka.. anung mga experiences mu dun?! nagka-friends kaba?”

“Oo.. tatlo..”

“wow ahh.. samantalang dito dalawa lang kami ni Ced ang kaibigan mo..”

“Oo nga ee.. ay teka, speaking of Cedric.. anu nang balita don?”

She didn’t answer..

“Oh bakit? patay naba? ” i chuckled..
“Hindi naman.. bruha ka tlga..”

Napansin ko na biglang nag-iba ang timpla ni Marian.. nanahimik sya at mukang nag-isip ng malalim..

Ano nga kayang nangyari kay Cedric?

“basta malalaman mo din..” she said..

“bakit nga?”

“eh basta.. wag ko daw sabihin sayo ee..”

“masama ba yun o mabuti?”

“depende sa feelings mo para sa kanya..”

“bakit ganun? pwede ba yung ganun?”

“tanga, xempre! masama ung news kung mahal mo pa sya.. kung hindi na, ok lang..”

i sighed.. curious na talaga ako.

“mahal mo paba?” Marian asked again..

“Hi-Hindi na..” i lied..

Maghapon kaming magkasama ni Marian sa mall, pero yung nangyari parin kay Cedric ang iniisip ko.. kinukulit ko si Marian pero ayaw nyang sabihin.. at infairness..

mukang confidential..

8:00 pm.. nakauwi ako ng bahay..

Nakahiga ako sa kwarto, iniisip ko parin si Cedric..

Bakit pa ako magpapakahirap? Edi tanungin ko nalang xa..

i texted him..

[ Muxta? ]

he replied naman..

[ Ur hir na? ]

[ yip.. last night lan.. so anung balita? ]

[ balita saan? sakin? ]

[ yea.. obviously.. ]

[ e2 mejo malungkot.. ang panget kasi ng birthday gift q ee.. ]

[ bday mu? kelan? ]

[ 2 months ago.. ]

[ before akong umalis? ]

[ nde.. yung day na umalis ka.. ]

[ ano keang ibig nyang sabihin..? ]

[ anu bang natanggap mong regalo? ]

[ yung umalis ka.. ]

[ ha? ]

[ hahaha! nevermind.. pede ba tayong magkita ngaun? i have sumthing to tell ya.. ]

i looked at the wall clock.. 8:17

[ ok.. maaga pa naman ata.. wer ba? ]

[ eung mlapit lang sa inyo.. ]

[ d2 nalang kea sa bahay? sa garden.. ]

[ geh jan nalan.. w8 moko.. im on my way.. ]

pumunta ako sa Garden at dun naghintay..

after 15 minutes anjan na xa..

seryoso ang muka nyang bumungad sakin.. parang hindi yon yung CEdric na inaasahan kong haharap sakin.. iba kasi sya nung mgkatxt kami..

“Bat ganyan muka mo?” i asked him..

“Wala lang..”

“ok..” i sighed.

Silence..

Silence..

“Mylene?”

“Hmm?”

“Mahal mo ba ako?”

I anxiously stared at him..

“Mahal mo ba ako?” pag-ulit nya..

Seryoso sya at nakatingala sa langit..

“Tinatanong mo ako?” i asked him..

“Oo kaya..”

Ano bang isasagot ko dito?

“Hindi kita mahal..” sagot ko..

Parang bumabara sa lalamunan ko ang mga salitang sinabi ko.. pinagpapawisan ako ng malamig.

Tama ba ung ginawa ko?

Tumayo sya at tumingin sakin..

“Mahal kasi kita ehh..” he said while looking at me..

Yumuko ako at pinigilan ang luha ko..

“Talaga?” tanong ko sa kanya..

“Oo.. kaya nahirapan ako nung umalis ka.. yun ang pinakamalungkot kong birthday, di man lang kita nakausap.”

“Im sorry for that..”

“ayos na yun.. andito ka nman na ee..”

Silence..

Silence..

“Mylene? hindi mo ba tlga ako mahal? kahit konti?”

Eto nanaman..

“Hindi kita minahal at di kita mahal..”

pinanindigan ko ang una kong sinabi.. Iniisip ko parin na baka makasira ako sa relationship nila ni Charie..

Tumayo sya at nagsimulang maglakad palayo..

“Akala ko kasi mahal mo rin ako.. sorry ah?” he said.

Naiwan ako sa Garden..
Ginugulo ako ng isip ko..

Tama nga ba yung ginawa ko?

12:30 am..

Ginugulo parin ako ng konsensya ko..

Hindi naman dapat magsinungaling pero ginawa ko.. tinatanong na aq pero di parin ako nagsabi ng totoo..

baka ma-Karma ako neto sa ginagawa ko..

pwede namang hindi magsinungaling pero ginawa ko parin..

Kinabukasan..

Tuluyan na akong pumasok ng school at kumuha ng exam.. dahil nga dun sa pagpasok ko sa Music School..

1:00 pm..

natapos na akong mag-exam..

parang pagod na pagod ako paglabas ko sa Dean’s Office.. at umupo sa isang bench habang kumakain.

may naramdaman akong presensya sa gilid ko, kaya lumingon ako..

“How are you?”

Hindi ako agad sumagot..

Si Charie pala yun..

“Im fine naman.. ikaw?”

Umupo sya sa tabi ko.. at huminga ng malalim.

Napansin ko ang malaking pagbabago sa kanya, naging seryoso ang muka nya.. parang problemado.

“Sa tingin ko ayos lang naman ako..”

Napatingin ako sa kanya dahil sa sagot nya.. Nagloloko yata.

“.. may malaki ka yatang problema ahh..”

Hindi sya sumagot..

Tumingin pa ulit ako sa kanya at napansin ko na ang pagtaba ni Charie..

“Mukang napapalakas ka yatang kumain ahh..”

“Yun nga problema ee..”

“Naku.. di yan, papayat ka rin ulit..”

“Hindi ganun yun..”

Natahimik ako..

“So anung balita sa inyo? anung nangyari habang wala ako dito?”

Naglakas loob na akong magtanong..

“Maraming nangyari na hindi dapat mangyari..”

She’s serious..

“Like what?”

She started to cry..

“Uh bakit? wag ka nga umiyak! anung nangayri?”

abnormal naman to.. bigla-bigla nalang umiiyak!
baka isipin ng mga tao inaapi ko to..

Tumayo xa habang nagpupunas ng luha..

“Im pregnant.. “

lumabas sa ilong ko ung iniinom kong softdrink sa narinig ko sa kanya..

“What?!” parang nabarahan yata yung tenga ko aa..

“Im pregnant..” matigas nyang sinabi..

Tumayo ako sa kinauupuan ko at dahan-dahang lumakad..
bumulong ako habang lumalakad..

mabigat ang mga paa ko habang lumalakad palayo..

naramdaman ko ang mabilis at sunud-sunod na patak ng luha sa mga mata ko..

“No, no.. it can’t be.. impossible.. imposs…” umiiling-iling ako habang nakatingin sa lupa.

Blag!

hindi ko na kinaya.. dire-diretso akong nahulog sa hagdan pababa ng Garden. pero isang step lang naman yun.. buhay pa..

I just can’t believe it.. pano na?

Kung umamin pala ako kay Cedric na mahal ko sya.. edi masasaktan lang din pala ako kasi nabuntis nya si Charie..

Wala na nga..

Wala na kaming pag-asa ni Cedric..

It’s over now..

__________________________________

Dahan-dahan akong dumilat..

mejo nasilaw pa ako sa ilaw sa kisame..

naalala ko yung nalaman ko kanina..

Bumalikwas ako sa kama..

“Ayos kana?”

Lumingon ako sa tabi ng kama..

andun si Cedric..

Hindi ko napigilang umiyak..

“Anong pang ginagawa mo dito?” bumabaha nanaman ng luha..

“A – I just.. ano.. ako nagdala sayo dito..”

“Tapos iniwan mo si Charie?!”

“Y-Yea.. pe.. pero..”

“Bakit mo xa iniwan?! mas kailangan ka nya diba?! “

Hindi ko mapigilan ang mga luha ko..

“Ano bang nangyari sa inyo ni Charie? nag-away ba kayo? tinulak kba nya?”

I gave him a tiger-look..

“Hindi nya ako tinulak at lalong di kami nag-away.. “

“So bakit ka umiiyak?”

Hinawakan nya ang braso ko.. pero pagalit ko itong tinanggal sa pagkakahawak nya..

“Tanga kaba?! pwede bang umalis kana dito?! hindi kita kailangan!”

Tumingin sya sakin ng sandali.. pero umalis din sya.

Pumasok ang Mama ko sa kwarto at ang isang nurse..

MUkang alam na ni Mama na galit ako kaya hindi nya na ako tinatanong. Yung nurse naman nilinis ang sugat ko sa balikat dahil sa pagkakatama ko sa hagdan, pero maingat sya kasi humihingal pa ako sa galit.. cguro iniisip nya na mapagbubuntunan ko sya..

Umuwi kami sa bahay.. may benda ako sa balikat.

Nakatingin sakin si Papa, pero hindi sya nagtatanong..
Naghihintay lang yata siya na ako yung unang magsalita..

Pero hindi ako nagkwento..

Kumain lang ako at umakyat na sa kwarto..

Umuulan.

Nakasilip lang ako sa bintana at nakatanaw sa mga bubong kung san pumapatak ang ulan..

Gusto kong umiyak kaso.. parang wala nang ilalabas ang mga mata ko..

Sobra na..

Ayoko na..

Kinabukasan..

Maliwanag na maliwanag ang langit..

Nakatulugan ko nalang yata ang pag-iisip..

Bababa na sana ako nang mapansin kong may kausap si Mama sa sala..

Si Charie..

Kelan pa sila naging close ng mama ko?

Hindi ko sya pinansin at dumiretso ako sa CR.. halatang-halata pala na namamaga ang mga mata ko..

Naghilamos ako at lumabas ng CR..

Nakatingin sila Mama at Charie sakin..

Umupo lang ako sa sofa at nag-bukas ng mga magazines..

Umalis si Mama.. mukang gusto kaming pag-usapin ni Charie.

Sa tingin ko, alam na ni Mama ang nangyari..

“Anong ginagawa mo dito?” hindi ako tumingin sa kanya nung tinatanong ko sya..

“Hmm.. Just checking kung OK kana..” mahina nyang sagot..

“Im OK..” napabuntong hininga ako, pero pinapahalata ko sa kanya na gusto ko na syang lumayas sa harapan ko..

Tumahimik sya.. ako naman tuloy parin sa pagbabasa ng magazines..

“Hindi kaba papasok ngayon?” tanong ulit ni Charie..

“Ayoko.. wala akong gana.”

Tumahimik sya ulit..

“Pwede ba akong humingi ng favor sayo?” parang nag-aalangan pa sya.

Hindi ako sumagot.. pero nagpatuloy sya..

“Pwede bang ikaw ang tumugtog sa kasal ko?”

Napatingin ako sa kanya.. ayoko sanang magpakita ng ugali sa kanya, kaso hindi ko maitago..

“Ano namang mapapala ko dun?! makikita ko lang kung pano ka nya ihatid sa altar!”

Tumayo ako at huminga ng malalim..

“Im sorry Charie.. I-I just can’t hide it..”

Tumayo sya..

“Mas mabuti siguro kung aalis nalang ako..”

Hindi ako makapaniwala na ako pa ang napili nilang tumugtog para sa kasal nila..

pinaglalaruan ba nila ako??

Kumain lang ako at bumalik ulit sa kwarto..

10:00 am.. nakatulog ulit ako..

2:30 pm.. nagising ako..

Lumabas ako ng bahay at tumambay sa Garden..

Napansin ko na may nakaupo sa mismong labas ng bahay namin, sa kalye..

Sumilip ako sa bakod..

Kilala ko ang likod na yon.. kay Cedric.

Parang naramdaman naman nya na andun ako kaya lumingon sya..

Dali-dali akong bumaba kaya di nya ako nakita..

Sakto namang lumabas si Manang at nakatingin saking nagtataka..

MUkang alam na ni Manang kung bakit ako nagtatago, kaya sinabi na nya kay Cedric na wala ako don..

Hindi naman nagpilit si Cedric at umalis na sya..

“My, bat ka nagtatago jan? e kung kinausap mo yun..”

“Hay naku Manang walang dapat pag-usapan..”

Umalis na ako sa tinataguan ko at pumasok ulit ng bahay..

Kapal talaga ng muka nya.. nakuha pang pumunta sa pamamahay ko.

Sandali akong nag-isip..

Tanggapin ko nalang kaya yung alok ni Charie?
Sabagay kasi, sinabi ko na rin naman kay Cedric na di ko sya mahal diba? edi panindigan ko nalang.. at ito lang yung way para maipakita ko sa kanya na di ko tlga sya kailangan.

Tinxt ko si Charie..

[ Ei, Can we talk? ]

[ Sure, where? ]

[ San ba malapit sau? untahan nalan kita.. ]

[ Ukie.. sa pizza parlor.. ]

[ Am on mah way.. ]

Nagbihis ako at pumunta na sa Pizza Parlor sa kanto ng isang Avenue..

Andun na nga si Charie..

“So ano? payag kana?” bungad nya sakin..

“Yea..”

“Good! thank you!”

“Nah, you’re welcome.. nga pala, anong tutugtugin ko?”

“Stay with me..”

“Stay with me??”

Ayun yung song na parang pinapana yung dibdib ko ee.. kasi naaalala ko si Cedric sa kantang yon.. :[

But i have to do this..

"Okay sige.. ayun lang?"

"Song for Ana din.. pati yung You Were There.."

"Okay.. ayun na.."

Silence..

Silence..

"Kelan ba kasal mo?"

"Next week.."

"O_O next weeek?? te - teka.. ang bilis yata.."

"Oo nga ee, pero ayun ang gusto ng Daddy ko.."

Tumingin ako sa kanya..

"Bago pa lumaki ng tiyan mo?"

"Yeah.."

"Ok.. i'll try my best para makatugtog ng maayos.."

"Thanks Mylene.. :]“

“Teka.. nasa right age ka na ba?

“kae-eighteen ko nga lang ee.. taz kasal agad nu?”

The she flashed a sweet smile..

Kahit masakit para sakin.. ginawa ko lahat ng magagawa ko para pag-aralan ang mga pieces ng mga kantang yon.. mga kanta na siguradong dudurog sakin.. Lalagay na sa tahimik si Cedric.

Let go Mylene, Let go.. :[

______________________________

2 days nalang at kasal na nila Charie..

Hindi parin nagpapakita ang Groom sakin..

Dapat lang noh, mahiya sya sakin.. mahal daw nya ako yun pala nakabuntis na.. langya.. :[

Inaayos na nila Charie ang isusuot ko..

Kung ako lang ang tatanungin, ayokong tumugtog.. Lalo na sa kasal ng lalaking mahal ko, na hindi naman ako ang ihahatid nya sa harapan ng altar..

ako..

manonood lang habang may iba syang sinasabihan ng vows..

heart breaking.. traumatic.. :[

_________________________________

1 hour nalang at magsisimula na ang kasal..

Nakapwesto na ako sa gilid ng Priest, pero malayo naman ako sa kanya..

Anjan na si Cedric.. :[

Hinihintay nalang ang Bride..

after 12 minutes dumating na si Charie..

Kinakabahan ako.. tuloy na tuloy na talaga ang kasal.

Pinapwesto na ako ng Organizer..

Pag sinimulan ko na daw tumugtog, magsisimula na ang kasal..

Wag kaya ako tumugtog noh?

—————

—————

Nagulat ako ng may isang lalaking pumasok sa pinto ng simbahan..

He’s wearing White Americana with pink necktie..

Bihis na bihis sya aa.. tinalbugan pa ang Groom.!

tuloy parin ako sa pagtugtog..

Lalo pa akong nagulat nang dumire-diretso sya sa harapan at tumayo sa gilid ni Cedric!

wha.. what?

Umalis si Cedric at pumunta sa gilid ko.. kinuha nya ang Mic.

Tumigil ako sa pagtugtog..

“What’re you doing?!” galit kong tanong sa kanya..

“Bakit? masama?” tumawa lang sya..

“Pumunta ka dun!” pinababalik ko sya sa harap ng Priest..

Nakita kong naglalakad na si Charie papunta sa haparan kaya lalo akong nataranta kay Cedric..

“Cedric! bumalik kna dun sa harap!” tinulak-tulak ko sya para bumalik sya, kasi naman.. pupunta dun ung Bride taz wala yung Groom nya? bad ata nun..

“Ayoko nga dun ee!” matigas nyang sabi sakin.. pero tuloy parin sya sa pagtawa..

“Bahala ka jan!”

Tinuloy ko ang pagtugtog at di ko sya pinansin.. kaso di talaga sya umaalis!

“Ano ba kasi Cedric! bumalik kana don!”

Tinitingnan na kami nung Nanay ni Charie kasi maingay kami..
Parang hindi nya ako narinig, nakatingin lang sya kay Charie..

“Mylene, tingnan mo oh..”

Tumugtog ako pero tumingin din ako sa tinuturo ni Cedric..

Na shock ako! O_O

at muntik ko nang mabitawan ang violin ko..

yun lalaki na pumasok kanina.. sya kasama ni Charie na umakyat sa altar!

ibig sabihin..

sya ang GROOM!

waaaaaa!
Oh My.. !

“Wh-Whaat?” pabulong kong nasabi..

Pinaupo kami ng pari at nagsimula na ang mass..

hindi parin ako makapaniwala..

katabi ko si Cedric pero parang hindi.. basta!

Tumutugtog na ako ulit..

Ngumiti sakin si Charie..

tinugtog ko ang “Stay With Me..”

kaya pala nagpipilit si Cedric na dun sya sa tabi ko, kasi sya ang kakanta..

pasaway!

Habang kumakanta sya..

Hindi ko mapigilang umiyak habang tumutugtog..

Sobrang saya ko.. sobra.

Akala ko katapusan na ng lahat samin..

yun pala.. haaaayyy!

__________________________________

Sa Reception..

Hindi parin ako makapagsalita..

Natatawa sakin si Cedric pati si Charie..

“Sabi ko kasi sayo Mylene.. ikaw ang mahal ko.. di ko magagawang magpakasal sa iba” tumatawa-tawa pa sya..

“Ayan naku, buti nalang ang galing ko umarte no??” sabi ni Charie at nag-apir pa sila ni Cedric!

Walang hiya tong dalawang toh! *badtrip*

Umalis si Charie at pumunta sa asawa nya..

Si Cedric naman.. inaasar parin ako..

“Oh.. eh bakit ka umiiyak kanina nung nalaman mong hindi ako ng groom?”

“Wala..” tumutulo nanaman ang mga luha ko..

“Bakit? hahahaha! siguro..” sabi ni Cedric..

“ano?!” naiinis na ako..

“siguro ano no..?”

“ano nga?!”

“siguro mahal mo rin ako noh..?”

“matagal na tanga!” sagot ko sa kanya..

THE END..